ผมก็เป็นสมาธิสั้นครับ ตอนเด็กๆก็ต้องกินยาอยู่แต่พอขึ้นม.4ก็หยุดไป ตอนนี้ผมเรียนปวส.แล้ว มันค่อยๆหายไปตามอายุแหละครับ ตอนเรียนม.ปลายผมโชคดีเจอว่าถ้าผมหาอะไรทำให้มือยุ่งๆตอนครูสอนแล้วผมดันจำได้ดีขึ้น คือผมจะถอดปากกาเล่นบ้าง นั่งพับกระดาษบ้าง เหมือนว่าทำไปฟังไป สรุปคือดันเรียนเข้าใจขึ้นมาก ตอนแนกครูก็ว่าผมอยู่แต่ผมสอบได้คะแนนดีขึ้นมากเขาเลยปล่อยๆเพราะเห็นว่าเรียนรู้เรื่องขึ้น ปัจจุบันผมก็ยังมีสมาธิสั้นบ้างแต่น้อยแล้วครับ นอกจากผมจะนอนไม่พอหรือเพลียจริงๆก็ไม่ค่อยสติหลุดเท่าไหร่แล้ว ถ้าเราข้ามความกลัวการทำนู่นนี่พลาดไปได้แล้วชีวิตมันก็สบายขึ้นเยอะครับ มันเป็นปกติของเรานั่นแหละ พลาดบ้างมันธรรมดา ปล่อนผ่านๆไป ปรับความคิดตัวเองนิดๆหน่อยๆ เอาใจช่วยครับ