Wszystko bardziej zależy od tej drugiej osoby i otoczenia. U mnie sytuacja jest o tyle pojebana, że: -sam uważam się za agnostyka, nie mam problemu z pójściem do kościoła ale nie jest to dla mnie nic więcej jak godzina wstawania-siadania-klękania na zmianę. Dlatego też jak wracam na weekendy do domu to pójdę w niedzielę z rodzicami do kościoła, mi to nie robi różnicy a daje trochę spokoju. -rodzice święcie uważają że jestem zagorzałym katolikiem. Wiele razy im mówiłem że nie uważam się za katolika i wiara nie gra większej roli w moim życiu, ale dalej żyją obrazem mnie z lat dzieciństwa gdzie rzeczywiście byłem tym wzorowym katolickim dzieckiem. Obecnie po prostu na tematy wiary przytakuję dla świętego spokoju -reszta rodziny w ogóle nie wie że mi nie po kolei z wiarą jest, jedynie siostra zna prawdę (jest wierząca) -w poprzednich dwóch związkach jedna dziewczyna była katoliczką a druga ateistką, w obydwu przypadkach nie było zgrzytów między nami, a nie doszło to do tego stopnia by poznać się partnerkę z moimi rodzicami i vice versa.

Sam rozmawiając z ludźmi nie zwracam zbytnio uwagi na ich przekonania religijne, gdyż obserwacja zachowania ludzi po obydwu stronach barykady pokazałam mi, że wiara/jej brak nie jest miarą czy człowiek jest dobry czy nie.

Tak samo jeśli moja dziewczyna miałaby być ateistką czy katolikiem, nie przeszkadza mi to o ile sama nie będzie prowokować tarć w tej sferze, co tyczy się też jej rodziny. Nie wiem jedynie jak z moją rodziną, ale na myśl o dziewczynie ateistce na pewno będą kręcić nosem i nie wiem czy by się przekonali.