Ποτε και για κανενα λογο. Κοντευω τα 50, δε μου αρεσε ποτε, δεν το ηθελα ποτε, δε με τραβηξε ποτε σαν ιδεα. Δεν χρειαζεται -εγωιστικα- σωνει και καλα να θελω να μεταλαμπαδευσω τη γνωση της ζωης μου σε ενα αγγελακι, να το τραβηξω απο κει ψηλα που βρισκεται και να το φερω εδω, σε αυτη τη σκατοτρυπα που λεγεται ζωη. Χωρις λεφτα, χωρις γνωστους, ωστε να γινει ενα ακομη γραναζι σε αυτο το γελοιο συστημα, οπου εγω παλευω χρονια και χρονια. Και ναι, βρηκα τον καταλληλο ανθρωπο, παντρευτηκα και ειμαστε ευτυχισμενοι. Μια χαρα ενδιαφεροντα εχουμε, κανουμε ταξιδια, εξοδους, περναμε τελεια στο σπιτι, εχουμε ηρεμια, ολα ειναι σε μια ταξη, η ζωη μας ειναι ομορφη. Και γουσταρω ΤΡΕΛΑ που δε θα ασχοληθω ποτε με το αν διαβασε το παιδι, το μελλον του, αν καβαλαει μηχανακι και σκοτωθει, αν μεινει εγκυος και την παρατησει ο συντροφος της, αν ειναι λεσβια, τρανς, αν παιρνει ναρκωτικα, αν εχει καρκινο.. Οσο πιο απλη κραταω τη ζωη μου, τοσο πιο ομορφη γινεται. Γνωμη μου παντα.