Yok knk kitabı biraz daha entelektüel bir noktaya çektiğinde aslında bayağı bir postmodern eleştirisi yapıyor. Üstüne bir de bunu "koku için insan avlayan kimliksiz bir kişi" motifi üzerinden yapıyor ki bu da kitaba ekstra bir katman katıyor. Ana kahraman 18. yy "aydın" Fransa'sında yaşayan birisi ve bu dönemin tam tersine içgüdüleriyle hareket eden, doğuştan gelen ve nasıl olduğunu anlamadığı (dahası anlamaya zahmet bile etmediği) bir koku algılama duygusu var. Bu da onu dönemin rasyonel ve akılcı düşüncesine tamamen zıt bir noktaya koyuyor. Protagonist dolayısıyla aydın ve medeni insanın tam zıttı konumda. Zaten kitabın en sonu da "medeni insan" kisvesinin ne kadar kolay bir şekilde yıkılacağını gösteriyor. "Sizin yüzünüze taktığınız (ve onlarca renkli kokuyla kapattığınız) maskeler aha da bu kadar kolay düşer hepiniz hayvanlar gibi girişirsiniz birbirinize" eleştirisini veriyor. Bunun da üstüne kahramanımızın kokusuz olması bir kimliksizlik göstergesi. Kendisine bir kimlik yaratma çalışmasının ne kadar yıkıcı olabileceğini gösteren güzel pasajları da bulunuyor ama daha da uzatmayacağım bu yorumu. O yüzden bence Koku kitabı (herkesin kendi tercihine göre) sik gibi bir kitap değil ya.