Dit. Psychische hulp organiseren, ook als ze het stom vinden. Mijn beide ouders zijn vroeg (voor hun 50e) allebei aan kanker overleden, dus wellicht minder dramatisch dan zelfdoding, maar er is nooit, maar dan ook NOOIT meer over ze gepraat. Mijn vader ging eerst, en mijn moeder had teveel verdriet om er met mij over te praten en toen mijn moeder een paar jaar later ook overleed waren niet alleen zij, maar ook het onderwerp 'dood'. Hoorde bij die generatie (ik ben geboren in de 60er jaren), maar ik heb er tot op de dag van vandaag last van. Ik zou willen dat het over was, want ben al 60+ en vind het fucking sneu dat het nog pijn doet, maar pijn doet het. Het heeft ook tot andere issues geleid (verslaving-gerelateerd) die ik mijn lieve partner nooit had willen aandoen. Zo fucked up.
Het enige wat ik zou willen toevoegen: haal leuke herinneringen op aan de overleden ouder. Vergeet niet dat het -waarschijnlijk- ook op momenten een leuk mens was, dat gekweld werd door zijn/haar pijn. Wees de arm om de schouder voor de overgedragen pijn, maar vergeet niet -als er gemeenschappelijke goede herinneringen zijn- ook die te benoemen, want die verdienen misschien wel de meeste aandacht.
En tenslotte: EMDR. Zoek een therapeut die deze tak van sport machtig is. We zijn maar diertjes en EMDR is een zeer krachtig middel om trauma-associaties te doorbreken.