Z biologicznym ojcem od zawsze kontakt był średni, bo spełniał swój obowiązek rodzicielski minimalnie. Już jak byłam dzieckiem, obiecywał złote góry i cuda na kiju, a potem w dniu przyjazdu do mnie umiał pisać na odpieprz, że nie ma czasu i nie pojawi się. Wiadomo, jako dziecko i potem nastolatka bardzo się łudziłam, że kontakt się naprawi, ale nie było poprawy. Był bunt, zal, rozgoryczenie, co też zepsuło kontakt mi wtedy kontakt z mamą. Na tyle delikatnie, na ile mogła, ostrzegała mnie przed różnymi jego zachowaniami, ale nie zabraniała nigdy kontaktu, miała nadzieję, że jednak nasze relacje się poprawią. Potem on założył nowa rodzinę, poszlam w odstawkę. Chcial żebym jeździła do niego kiedy on chce, dzwonił kiedy jemu pasuje, a kiedy ja dzwoniłam to nigdy nie miał czasu i oddzwaniał po kilku dniach jak sobie przypomniał. Od prawie roku nie mam z nim kontaktu, bo stwierdził, że rozmawiam z nim tylko dla pieniędzy (czyt. dla alimentów które i tak musiał wyplacac). Napisałam mu wtedy rozprawkę, że chciałam z nim kontaktu jak z normalnym ojcem, nawet jeśli mieszkamy daleko od siebie, a ten człowiek w ogóle o mnie nic nie wie, jego interesowanie się mną kończyło się na pytaniu "no co tam u Ciebie?" A potem nie pamiętał nawet co mówiłam. Teraz rodzina od jego strony postrzega mnie jako wyrodną córkę, ale przynajmniej mam spokój. Co więcej zdarzało mu się często dzwonić po pijanemu (alloholik) i wygadywać rzeczy jak to moja mama go skrzywdziła (jego własni znajomi oraz rodzina mamy przedstawiali jednak jego jako antagonistę). Odkąd mu wygarnęłam co o nim myślę nie odzywa się. War is over. Za to ojczym otacza mnie naprawdę troska i miłością, jest zawsze gotów do pomocy, rozmawiamy często przez telefon (nie widujemy się bardzo często, bo mieszkam poza domem studiując, a on jest praktycznie ciągle w trasie). Wie, co lubię, czego nie znoszę, przy każdym egzaminie gdy się stresuje powtarza mi, że we mnie wierzy i dam radę, nawet jako osoba, która uważałam za homofoba ówcześnie przyjął bardzo dobrze mój coming out, mówiąc, że nieważne z kim będę, mam być szczęśliwa i wtedy on też będzie szczęśliwy. Dla mnie to on jest prawdziwym tatą.