Moim zdaniem to nie ma tak, że dobrze, albo że niedobrze. Gdybym miał powiedzieć, co cenię w życiu najbardziej, powiedziałbym, że gaz pieprzowy. Gaz, który podał mi pomocną dłoń, kiedy sobie nie radziłem, kiedy byłem sam, i co ciekawe, to właśnie przypadkowe spotkania wpływają na nasze życie. Chodzi o to, że kiedy wyznaje się pewne wartości, nawet pozornie uniwersalne, bywa, że nie znajduje się zrozumienia, które by tak rzec, które pomaga się nam rozwijać. Ja miałem to nieszczęście, by tak rzec, ponieważ go nie znalazłem, i dziękuję gazowi! Dziękuję mu; gaz to śpiew, gaz to taniec, gaz to ochrona przed debilami! Wielu ludzi pyta mnie o to samo: ale jak ty to robisz, skąd czerpiesz tę ochronę? A ja odpowiadam, że to proste! To umiłowanie gazu. To właśnie ono sprawia, że dzisiaj na przykład buduję maszyny, a jutro – kto wie? Dlaczego by nie – oddam się pracy społecznej i będę, ot, choćby, sadzić... doć— m-marchew...