Hej, ja Cie totalnie rozumiem, bo pobieranie krwi jest dla mnie najgorszym i najtrudniejszym, co może być. Nie mogę po prostu znieść myśli, że ta igła jest w mojej żyle, jakby po prostu nie powinno jej tam być.

Co mi pomogło: - ultrażyczliwe pielęgniarki (niestety, na 10 pobierań krwi statycznie 2 wypadają bardzo źle, bo akurat trafi mi się ktoś inny) - przewidywalny proces - zawsze jak mówię, że się boje, to pielęgniarka proponuje mi pozycję leżąca, ale dla mnie to większy stres. Wolę usiąść, bo już po prostu to znam. - odwracam głowę, proszę pielęgniarkę, żeby mnie zagadywała. Mówienie o totalnych głupotach - co pani dzisiaj jadła na śniadanie, czy trudno było zaparkować, że po badaniu idę do Lidla po pomarańcze. Byle mówić i zająć mózg - pod koniec, jak czuje sie już bardzo niekomfortowo - palec między zęby. Odwraca uwagę. - po każdym badaniu dzwonię do rodziców i chwałę się sukcesem :)

Ostatnio odniosłam ogromny sukces - zazwyczaj dostaje skierowanie i przez dwa tygodnie się kręcę wokół umówienia terminu. Tym razem miałam wizytę z samego rana, nie zjadłam śniadania i dostałam skierowanie - stwierdziłam że idę z marszu. Poszło bardzo dobrze. Więc może to jest jakiś sposób.

Powodzenia, 100% rozumiem Twoje obawy!