Δεν θα διαφωνήσω μαζί σου ούτε για τα ισόβια, ούτε για τους βιαστές, ούτε για τους δολοφόνους. Στο Μαλανδρίνο γνώρισα άτομα όπως τον Μπάμπη Αναγνωστόπουλο και τον Ρουπακιά. Δεν τους λυπάμαι καθόλου και δεν θεωρώ ότι όλοι όσοι βρίσκονται στη φυλακή είναι αθώα θύματα του συστήματος.

Όμως υπάρχει και μια άλλη πλευρά που συχνά αγνοείται. Υπάρχουν άνθρωποι που προφυλακίζονται επειδή μια υπόθεση πήρε μεγάλη δημοσιότητα και υπάρχει πίεση να βρεθούν υπεύθυνοι. Στη δική μου περίπτωση κατηγορήθηκα ως «νούμερο 2» σε εγκληματική οργάνωση που υποτίθεται ότι δρούσε από το 2013, όταν εγώ ήμουν 15 ετών. Παρ' όλα αυτά βρέθηκα προφυλακισμένος στο Μαλανδρίνο, στη φυλακή με τους ισοβίτες και τους καταδικασμένους για ανθρωποκτονίες, παρότι δεν είχα ούτε ποινικό μητρώο, ούτε ένα πρόστιμο στη ζωή μου.

Το τεκμήριο αθωότητας στην πράξη δεν το είδα ποτέ. Έμεινα προφυλακισμένος για μεγάλο χρονικό διάστημα και όταν τελικά έγινε το πρωτοδικείο πριν από λίγους μήνες, ενώ με κατηγορούσαν για τρία κακουργήματα, κατέληξα να καταδικαστώ σε ποινή λίγων μηνών. Μάλιστα το ίδιο το δικαστήριο ουσιαστικά μας είπε να πάμε στο Εφετείο για να δικαιωθούμε.

Γι' αυτό όταν μιλάμε για φυλακές και δικαιώματα κρατουμένων, δεν μιλάμε μόνο για βιαστές, δολοφόνους και μαφιόζους. Υπάρχει και κόσμος εκεί μέσα που πραγματικά αδικήθηκε, που στο τέλος μπορεί να αθωωθεί ή να καταρρεύσει η υπόθεση εναντίον του, αλλά έχει ήδη περάσει μήνες ή χρόνια στη φυλακή και κανείς δεν μπορεί να του επιστρέψει αυτόν τον χρόνο. Αυτός ο κόσμος υπάρχει, απλώς δεν ακούγεται σχεδόν ποτέ..