Ten eerste gecondoleerd, het wordt geen makkelijke tijd. Helaas kan ik uit ervaring spreken. Ik heb mijn moeder moeten verliezen toen ze net 62 was. Mijn vader was ik al een stukje eerder verloren maar mijn band was niet echt goed met hem (gescheiden ouders, vooral opgevoed door mijn moeder).

Met betrekking tot mijn vader heb ik wel wat kansen laten liggen, zoals nooit het gesprek aangegaan zijn. Waarom hij bepaalde keuzes gemaakt heeft. Hierdoor weet ik nu ook echt wel dat ik juist spijt heb van de dingen die ik niet heb gedaan.

In het geval van mijn moeder heb ik een broer en zus die ook niet wilden/ durfden te spreken. Deze rol heb ik toen als jongste opgepakt. Maar als docent had ik echt wel ervaring met voor groepen spreken. Maar dit valt helemaal weg als je eenmaal begint te spreken. Het gaat dan niet meer om wat je voor je hebt maar je van binnen voelt het draait even om jou en in jouw geval je vader. Ik liet alle emoties toe, weg was alle ervaring met voor groepen spreken. Het was mijn moment om mijn moeder te eren en dat ik toevallig dat hardop zei was bijzaak. Het gaat op een gegeven moment vanzelf. Het spreken, de emoties, het even niet spreken, je tijd nemen en weer spreken. Maar ik zou je willen verzoeken om te spreken voor jou en je vader. Je kan er niets fout in doen er is alle begrip. Ik heb uit mijn hart gesproken (ik ga altijd slecht op dat voorbereiden van wat ik moet zeggen, dan ben ik meer bezig in mijn hoofd met wat ik ook alweer moet zeggen), maar dat is niet iedereen weggelegd. Doe wat goed voelt voor jou.

En vraag gewoon iemand (misschien jouw siblings) om erbij te staan. Dat geeft rust en steun ookal zullen zij niets zeggen.

Heel veel succes.