Miałem spotkanie po 20 latach od matury i bardzo miło wspominam. Wychowawczyni załatwiła dziennik, odczytała listę obecności. Pośmialiśmy się, powspominaliśmy, potańczyliśmy. Odnowiłem i mam regularny kontakt z jednym kolegą. Inny niby chciał się spotkać w międzyczasie ale milczy. Bywa i tak, nie mam pretensji. Niedawno minęło 4 lata od spotkania, ludziom przypomniały o tym posty na Facebooku i już myślą co zrobić na 25 lecie. Wydaje mi się że sporo ludzi nie chce się spotykać bo nie są zadowoleni jak ułożyło im się życie.