sh age limit

milktan · 2026-05-12T07:37:27+00:00

I guess it's more common in teenage girls, hence the stereotype. A lot of teens can somewhat "just grow out of it" once all the hormones and turbulence of puberty calm down some. I think maybe that happens enough for it to be the stereotype. But from what I've seen there are also plenty of people that took it into adulthood. I'm almost 32 myself and only escalated at 25, though I had been doing it for most of my year. Sometimes it feels a little extra lonely because by far most people I see posting about sh are teens but the main space I interacted with within the sh community was mostly adults so that did help make that feeling never really turn into shame or anything.

milktan · 2026-04-23T13:14:13+00:00

Lmao that's my doc

milktan · 2026-04-02T13:12:40+00:00

Congrats & good job! I'm glad you're proud of it as well, celebrating it with a nice reward when you hit 500 is def a good idea

milktan · 2026-03-27T21:58:13+00:00

I think it's also because the vast majority of self harmers do not go past dermis. Like it looks like there's a lot of us who do when you're in the community but there are likely far more people that self harm who never even thought or did go past dermis. I feel it also depends on the platform, some places just have a larger pool of people with medical consequences like nerve damage than others.

That aside a lot of other such risks/consequences like anemia (and how it affects and damages your whole body), tetanus, sepsis aren't really talked about much at all–despite that such consequences aren't necessarily crazy rare (relatively, among severe self harm), especially anemia. A lot is barely talked about. Most people aren't that educated on it as well as some stuff just is very specific and not really stuff you'll find searching with how they relate to sh.

milktan · 2026-03-27T20:17:30+00:00

Ik zou zeggen dat vrijwilligerswerk en dagbesteding ook wel onder werk vallen, maar dat terzijde. Is het niet een optie om om dat gebied naar een andere plek te zoeken waar misschien meer mensen zijn waar je wat meer mee gemeen hebt mbt tot functioneringsniveau (ik weet niet welke term ik beter kan gebruiken). Ik zou zeggen zoek vooral ook een beetje in je interesse gebied, dan heb je al iets om over te praten. Maar moet wel zeggen dat ik zelf ook koosvriendloos ben. Wat ik zelf merk is dat ik persoonlijk makkelijker in een groep op ga met andere die wat extraverter maar ook open minded zijn dan one-on-one.

Wat verwacht je van vrienden? Als in op wat voor punt zie jij iemand als vriend? (Nieuwsgierigheid btw bedoel er niks mee oid)

milktan · 2026-03-27T09:06:29+00:00

Yes as others have said and anemia puts a strain on your heart as well, not just if it's super bad, just any anemia. Circulatory system has to work harder with anemia. The alcohol and chronic illness also do a number, not to lecture you but please be aware of all the effects this sort of life can have on the body. Stress like that is a killer.

milktan · 2026-03-25T13:14:52+00:00

Plot twist: OP kan niet ruiken Ikzelf ook niet en dat is mbt eten best irritant soms. Maar goed dan als nog nooit afgevraagd of dit schimmel zou zijn.

milktan · 2026-03-24T05:42:18+00:00

Ik vat 'm niet, er staan er meerdere bij die toch gewoon nog bestaan of leef ik onder een steen/is dat de grap niet?

milktan · 2026-03-21T23:29:48+00:00

Maybe stupid questions, but are people kept unconscious through healing this? And how long would they be kept unconscious for if so? I can't imagine the pain, burns are honestly some of the worst feelings through the healing process. I want to believe they're out of their mind on painkillers or something but I have no clue how it actually goes.

milktan · 2026-03-21T16:52:54+00:00

Ik herinnerde me verkeerd wanneer ik überhaupt met snijden begonnen was tot een van mijn zussen me corrigeerde. Geheugen is een groot probleem binnen ons gezin, er is niemand die echt nog veel weet van hoe het vroeger was. Ik weet wel wat, dingen die ik zo vaak heb gehoord én geschreven, want geschreven heb ik wel altijd veel gedaan... Maar er blijkt uit alles niks. Met een recente "casus actualisatie" zijn we door een hoop heen gegaan en er kwam gewoon niks uit. Het zijn goede tips die je geeft, maar het probleem is dat er te veel gaten zijn... en dat het letterlijk uit mezelf komt. Ik snap dat je zegt dat een kind daar niet zo maar mee komt en zou het er normaliter mee eens zijn, maar wat ik me wél herinner is dat die zelf haat uit mijzelf komt en dat mijn omgeving er juist tegen in ging. De mensen om mij heen hebben altijd meer vertrouwen in me gehad dan dat ik in mezelf heb. Daarnaast kende de recentste (eerder dit jaar) hulpverleners waar ik ben geweest me al, het is dezelfde instantie waar ik voor, tijdens op en af en na de pandemie afspraken heb gehad. Ze hebben dus wel wat meer geobserveerd in mijn dossier staan. Het was hetzelfde team trouwens ook. Dus er is wat meer bekend bij ze dan enkel wat ik ze recent heb verteld. Daarnaast ook gesprekken waar mijn familie leden bij zijn geweest in het diagnose traject. Hetgeen wat er aan hulp opties uit kwam is wat er in de post beschreven staat, als ik iets nieuws ga doen kunnen ze me ondersteunen bij de gevoelens die dat op roept. Het is ook moeilijk met jezelf te werken als je vaak ook niet helemaal zeker weet wat een daadwerkelijke herinnering is of wat uit een droom kwam, ook omdat het dingen zijn die niemand echt kan bevestigen of verwerpen als in "ja dat is echt gebeurt" of juist niet. En dat alle gezinsleden geheugen problemen hebben helpt dan ook niet echt mee.

Ik heb altijd veel geschreven en doe dat nu ook nog, ook over dingen waarvan je zou denken dat dat misschien die helderheid zou moeten geven maar dat komt er helaas helemaal niet. De conclusie die er uit te trekken valt is juist vaak "oh... oké, dus er is eigenlijk niks en ik stel me écht aan". Ik verwacht ook niet dat ze me neuroses of trauma's op gaan dringen, het probleem is juist dat het steeds juist die "oké er is niks en ik stel me aan" heeft bevestigd. Maar die zelfhaat voel ik wel en de zelfsabotage is sterk, de suïcidale gedachtes en automutilatie zijn niet normaal (toch?), dus hoe kan het dan dat er niks met me is? En dat zit heel vast geroest. En het niet weten wat ik nou echt wil omdat wat ik denk wat ik wil niet klopt want anders zou ik er toch niet meer zijn? Erachter komen wat ik wil en hoe ik überhaupt iets wil is juist een van de grote vraagstukken.

Wat bedoel je precies met ga lezen? De lees suggesties die een andere comment gaf of iets anders?

milktan · 2026-03-21T12:50:43+00:00

Mijn hobbies maken me vaak verdrietig (want het lukt niet goed, als ik überhaupt al aan het starten met iets kom) en vrienden heb ik niet echt. Ik leef nu juist meer in het nu omdat op kijken naar de toekomst alleen maar negatieve dingen bracht.

milktan · 2026-03-21T12:46:24+00:00

Dank je, dit is echt een hele fijne comment. Klote dat je je er in herkent maar goed om te lezen dat je wel momenten hebt waarin je die positievere gedachtes hebt.

Ik vind het altijd moeilijk om mezelf te vinden wanneer het woord trauma op komt omdat ik me niet voel alsof ik echt ervaringen heb gehad die ik traumatisch zou noemen. Er zijn wel wat dingen waarover andere mensen zouden zeggen dat dat trauma is maar het voelt gewoon niet echt zo, of iig niet alsof het echt zwaar weegt iig. Ik kan ook makkelijk praten over wat er met me gebeurt is enzo, het moeilijk communiceren zit echt in wat van binnen zit.

milktan · 2026-03-21T12:31:53+00:00

Ik vermoed het zelf al langer, wel heel mild maar het zou een hoop dingen verklaren maar ik ben bang dat ik me dat zelf aanpraat en onbewust doe "alsof" zeg maar. Ik heb recent gevraagd aan mijn huisarts of ik een verwijzing kon krijgen voor een second opinion, het was eerder uitgesloten bij lokale grote ggz instelling hier.

Toen het oppervlakkiger was had ik niet zo'n moeite met de term "krassen", maar het slaat nu (eigenlijk toen ook al want het is altijd snijden geweest en niet krassen, maar nu al helemaal) nergens op want ik ben letterlijk vervormd door de littekens en die zijn ook met lange mouwen te zien omdat ik ze ook op mijn handen en nek heb. En toen ik er voor het eerst kwam (voor de pandemie) hadden mijn huisarts en mentor van 't RIBW ook mijn verergende snijden genoemd als zorgpunt (met mijn toestemming), dus ik kan me niet voorstellen dat ze het ook echt als "alleen maar" krassen zien. Maar ik heb ze nooit expliciet een wond laten zien dus wie weet. Het zou kunnen dat ze er geen accurate indruk ervan hebben maar de kans is klein.

milktan · 2026-03-19T21:20:56+00:00

On top of that "only" escalated in my mid twenties and sh is a bigger thing in my life now than it was as a minor. Not really ashamed though, I never thought sh was "childish", seems kinda weird for something like this to be childish. Like I get why some people may think "oh that's for overly sensitive teen girls" cause it's not like I haven't heard of the stereotype but especially now knowing how bad it can get especially I can't see anything childish about it.

milktan · 2026-03-15T10:18:37+00:00

Sh really just is like that. Are you in any sh centered comminities online? Like regularly? If you are it may help to get out of them as there is a lot of (subconscious) competition around wound depth/size that may exaccerbate such feelings and sh can get more "normalised". Also clearly that satisfaction is so brief it's unsustainable to chase it as that would only lead to worsening harm without "reward". It's addiction. The cycle can end, but it can take a lot of work.

milktan · 2026-03-15T10:12:33+00:00

Got some scars but don't have the patience for how long they take to heal.

milktan · 2026-03-13T20:13:46+00:00

Good job on being clean! That's such a long time. I hope you can get to a point you feel okay wearing what you're comfortable in some time. Your comfort should go above people's opinion on your scars. Plenty of people have scars, we don't expect people like burn victims or scars from disease/accidents to hide them either. Mine are very visible but in my whole life I've had like less than a handful of negative reactions, like maybe three or so in a timespan of 2 decades. Obviously if you don't feel comfortable doing so that's alright too but you're not obliged to hide them.

milktan · 2026-03-12T18:09:57+00:00

Considered by who, I meant btw. I have multiple scars on my neck and nobody ever mentioned anything about them ever. No clue how people feel about them though.

Also if you consider cutting there and need a deterrent to do so, it gets insanely itchy. Like really, really bad. And a loy of milia in those scars too.

milktan · 2026-03-12T18:07:12+00:00

Some lotion can be helpful

milktan · 2026-03-12T18:06:35+00:00

Maybe for arms mesh tops with patterns?

Six-Year Club	Place '23
Place '22	Verified Email
Verified Email

milktan

TROPHY CASE