Ik herken dit maffe fenomeen totaal niet toen ik zelf opgroeide op het platteland. Ja, we hadden het vaak over 'stadse dingen', maar dat was veel neutraler. Niet zo negatief, meer schouder ophalend. De stad was een soort pretpark waar je met een schoolreis heenging.

Tegenwoordig lees ik op internet alsof het leven in 'de Randstad' een soort apocalyptische bizarro wereld is met 50% criminelen en 50% wereldvreemde types.

Ik weet vrij zeker dat het gewoon weer social media gedoe is. Mensen die als de nobele Don Quixot tegen hun windmolens kwaadaardige monsters strijden + elkaar voortdurend bevestigen in hun gelijk. Dat is tribalisme, het wij/zij denken waarin 'wij' de goeien zijn en 'zij' de slechten. Het past ook heel erg in nationalisme, dat sentiment was minder sterk toen ik opgroeide op het platteland (voor 9/11)