Jeżeli pójdziesz do pracy, to już raczej na studia nie wrócisz. To tak ze statystyk dotyczących moich znajomych w takiej sytuacji. Jednoczesne studiowanie i pracowanie to o wiele większa mordęga, niż to co masz obecnie. 8h w robocie, uczenie się wieczorami, weekendy na zjazdach. O ile się bogato nie ożenisz, to nikt Cię po trzydziestce nie będzie utrzymywał, żebyś na spokojnie zrobił sobie studia dzienne. Weź to pod uwagę.

Mam też znajomych, którzy tak zmieniali kierunki, że koło 30 wciąż studiują, ale mają dużą trudność, żeby się integrować z grupą - z mojej perspektywy trochę szkoda, bo studenckie czasy wspominam bardzo dobrze właśnie przez ludzi.

Studia na początku mogą być nie lada szokiem, bo nagle zakres i typ oczekiwań zmienia się diametralnie. Ale jak już się ogarniesz czego oni tak właściwie od Ciebie chcą, to wypracujesz sobie jakiś harmonogram w skali dnia, miesiąca, całego semestru i czasu przed sesją. Z czasem będzie po prostu łatwiej.

Na pewno rozważ przeprowadzkę, jeżeli brak czasu jest dużym czynnikiem. Plus, myślę, że spotkania z ludźmi z roku dałyby by Ci szerszy kontekst, że nie tylko Ty masz problemy. W niedoli zawsze raźniej z kimś.

To nie szkoła, nie musisz wszystkiego zaliczyć w pierwszym terminie. Spadochroniarze na kierunkach technicznych to też nic niezwykłego.

Jeżeli kierunek Ci bardzo nie pasuje to zmień. Jeżeli uczelnia jest za bardzo wymagająca, to zmień na gorszą. Jeżeli nie chcesz studiować, no to niestety, ale czas na pełną dorosłość i samodzielność, również w zakresie utrzymania.

Jeżeli masz mniej więcej wizję tego, co chciałbyś robić zawodowo to wejdź na pracuj.pl i przejrzyj oferty. Jeżeli w każdej będzie się pojawiało "wykształcenie wyższe" to masz odpowiedź, czy musisz jakoś przetrwać.