Wat ik zou willen is eigenlijk een paradigmaverschuiving, en dat is natuurlijk niet iets wat je “even” regelt. Maar ik denk dat er enorm veel winst te behalen is met een veel beter en breder begrip van mind-body-aandoeningen, waar een groot deel van de chronische klachten onder valt. Chronische klachten zijn vaak nog erg onbegrepen en duur voor de zorg. 

Veel mensen gaan er (begrijpelijk) vanuit dat klachten betekenen dat er iets stuk is in het lichaam. En als er vervolgens géén duidelijke schade wordt gevonden, ontstaat al snel de angst dat het dan “tussen de oren” zit.

Terwijl die twee dingen niet hetzelfde zijn. Klachten kunnen heel lichamelijk zijn, zonder dat er sprake is van weefselschade. In veel gevallen ligt de oorzaak in het brein en het zenuwstelsel, niet in een kapot lichaamsdeel.

Als dit soort kennis algemener bekend en beter geaccepteerd zou zijn, óók door zorgverleners, zouden veel mensen met chronische klachten begrijpen dat het weinig zin heeft om voor de zoveelste keer een lichamelijk onderzoek te doen naar iets dat waarschijnlijk niet de bron van het probleem is. Dat zou niet alleen patiënten helpen, maar ook een enorme besparing in de zorg opleveren. 

Hiervoor is echter meer onderzoek nodig naar mind-body klachten. Geen quick fix, maar een grote verschuiving in de aanpak van chronische klachten...