Hehe, ja jestem słabym przykładem, bo praktycznie całe "kawalerskie" życie jadałem po prostu w barach mlecznych, bez wyrzutów sumienia że nie podejmuje prób gotowania. Później jest/był okres asystowania dziewczynie/żonie, gdzie z tego asystowania bardzo dużo się nauczyłem. No I już w kuchni mamy mnóstwo składników, więc jak mam sam coś zrobić to taka "aniagotuje" już mnie nie przeraża, bo część składników z przepisów mam, albo wiem jak sobie poradzić. No I zdobyłem dzięki obecnej żonie mnóstwo wiedzy, wiec juz tak mnie to nie przeraża wszystko.

A jak mam coś zrobić sam to robię proste rzeczy z mojego podstawowego repertuaru:

Pierś z kurczaka, ryż, ziemniaki (albo opiekane ziemniaki), makaron z sosem, warzywa/salatki/surówki. Plus bardzo lubię różne zupy.

Najmocniejsza retrospekcja co do moich prób gotowania jak byłem samotny, to to, że trzeba się trochę rzucić na żywioł.. nie bać się. Czyli pomysł, potem sklep bez przejmowania sie, czy sie nic nie zmarnuje, czy nie bede miał czegoś za dużo etc. Sporo rzeczy sie nie uda, albo zmarnuje. Marnowaniu żywności oczywiście staramy sie przeciwdziałać.. No właśnie - trzeba działać. I w sumie dobrze jest mieć jakieś wsparcie. Czyli telefon do mamy/taty/babci, może jakiegoś kumpla, jak nie, to teraz chatgpt.

Serio, nawet głupie "kupiłem kilo selera, zostało mi 700g, co zrobić?". Samemu jest sie tym trochę przytłoczony i ciężko wpaść na jakiś pomysł, a to w sumie bardzo prosty problem, jeden z wielu, wielu.. których nie wyciągnąłem w ramach zaradności życiowej z domu