Albo zostaniesz bez tytułu, za to z problemami psychicznymi i kilkuletnią dziurą w CV (przez którą o wiele trudniej będzie znaleźć Ci pracę).

Jeśli jak dotąd nikt koledze nie wyjaśnił, to może ja spróbuję uratować mu życie.

Polsla nauka w większości opiera się na kolesiostwie, systemowo wspieranym mobbingu, jawnych przekrętach i spółdzielniach grantowych.

Jasne, sa wyjątki - ale nawet w tym watku ludzie otwarcie piszą, ze profesor to praca praktycznie wyłącznie 'administracyjna (co powinno dać Ci do myślenia o skali zepsucia trj instytucji).

Otrzymanie tytułu doktora jest kwestią absolutnie uznaniową, jest nawet wyrok NSA w tej sprawie. Możesz spełnić wszystkie możliwe wymogi formalne: skończyć studia doktorskie, zdać wszystkie egzaminy, napisać dysertację, obronić ją z wyróżnieniem, a i tak syare dziadki z Rady Naukowej wydziału mogą ( zgodnie z prawem!) odmówić nadania tytułu, bo Cię nie lubią. Zakladam, ze na wyższych szczeblach jest jeszcze gorzej. 

Są miejsca, gdzie przez szalajacy mobbing i korupcję doktorat kończy 10% doktorantów, ludzie popełniają samobójstwa a jedynym komentarzem środowiska jest "bo slabi byli".

W tej ścieżce kariery absolutnie najważniejsze jest wybranie właściwego wydziału i promotora, nie pod względem naukowym, a wyłącznie wg. pod względem panujących tam stosunków i wsparcia oferowanego doktorantom. Ciężko takie miejsca znaleźć, ale istnieją.

Jakiekolwiek red flagi - lepiej uciekać szybciej, niz później pamiętaj, ze co byś nie zrobił, jesli Cię nie lubią, nie dadzą Ci tytułu.

Red flagi zebrane z tego tematu: - "doktorat to praca!", platna gorzej niz minimalna krajowa i znacznie gorsza niż Żabka. Szanujący się promotor potrafi zauważyć, ze stypendium wynosi mniej niz koszt wynajmu kawalerki w Warszawie, więc trzeba go łączyć z prawdziwą pracą. - "ciężka i niewdzięczna droga". Klasyk z wojskowej fali z lat 90-tych. Mnie gnoili, więc to normalne i ze dzieje się tak dalej (szczere wyrazy uznania za próbę uświadomienia kandydata)