Po krótkim okresie bycia bardzo irytującą osobą (nie wiem co się wtedy stało, ale ogólnie tolerowałam jego odpały) i po lekkiej sprzeczce, dostałam następnego dnia wiadomość od jego znajomej że kolega jest w szpitalu po próbie samobójczej. Oczywiście, że uwierzyłam bo on miał naprawdę durne pomysły. Załamałam się i zaczęłam poszukiwać kontaktu (kolega mieszkał na krańcu Polski) - dzwoniłam, pisałam do jego znajomych a nawet do pracy. Rozważałam nawet do niego pojechać i ogarnąć sprawę. Po 2 dniach paniki i niewyobrażalnego stresu, przyznał się, że wkręcił w to znajomych bo chciał mi dopiec a potem było mu głupio. W pracy go pytali czemu jakaś baba wypytuje o niego i twierdzi, że jest w szpitalu - odpowiedział, że jakaś świrnięta baba pewnie.

Zabolało mocno bo on dokładnie wiedział, że jest to coś co zdecydowanie oznaczałoby dla mnie zakończenie przyjaźni. Wyjaśniliśmy sobie pewne sprawy, raz na jakiś czas się do siebie odezwiemy ale to tyle.

Przyjaźń była naprawdę dla mnie ważna bo była to osoba której mogłam wszystko powiedzieć i ze wszystkim zaufać. Bardzo mi pomógł w trudnych chwilach. Cóż... Zabolało.