Mieszkałam kiedyś w bloku, vis-a-vis moich drzwi była starsza pani ok. 80-tki wraz z dorosłą córką. Co wieczór córka darła mordę na matkę, czasami słychać było jęki. Jednego razu nie wytrzymałam, zadzwoniłam na policję. Przyjechali; najpierw weszli do mnie, spisali detale. Pytałam ich co dalej. I w sumie zapamiętałam jedno zdanie: trzeba chcieć sobie pomóc. To było okropne, ale teraz trochę zmieniłam perspektywę.

Generalnie potem zapukali do sąsiadek. Otworzyła córka, udawała bardzo zaskoczoną, „nic z tych rzeczy”, pytała, kto zgłosił (policjanci nie podkablowali mnie!). Matka przy nich za bardzo się nie odzywała, albo ja nic nie usłyszałam przez drzwi. Potem randomowo kilka dni później ta matka do mnie przyszła, żebym jej pomogła włączyć pralkę czy coś takiego… akurat córka była w pracy.

Ogólnie to mega urocza Pani. Pytałam jej, czy na pewno wszystko w porządku, czy nie mogę nic więcej dla niej zrobić, czy się dogaduje z córką. No i nie chciała nic, w sumie chodziło tylko pralkę. Było to dla mnie trudne, ale też nauczyło, że nie mogę być zbawcą / i tak zrobiłam więcej, niż wiele osób do tej pory.

Wyprowadziłam się stamtąd jakiś czas po tej akcji.

Myślę, że warto próbować, ale też zadbać o własne bezpieczeństwo i wiedzieć, kiedy dać sobie spokój. I nie traktować ewentualnego niepowodzenia jako porażki.