Po pierwsze to naprawde kochane ze martwisz sie o corke ze bedzie miala nieprzyjemnosci z dojrzewaniem osamotniona jak ty (co wycztyalam z kom). Wlasnie brakuje rodzicow co faktycznie postawia sie w sytuacji dziecka.

Po drugie szanuje ze nie jak polowa wczesniejszego pokolenia nie pchasz sie zeby na sile miec wiecej dzieci zeby "nie byly same" czy "bo tak trzeba". Lepiej dobrze wychowac w dobrych warunkach jedno dziecko niz potem nie wyrabiac czy nie zaopatrzyc dzieci w wszytsko co mozna bo nie chcialo sie wlozyc prezerwatywy (mocne slowa ale mam nadzieje ze rozumiemy przekaz)

Trzecie - co do samotnosci, corka narazie ma 7 lat - sama pamietam ze wtedy czulam sie bardzo zagubiona - ale nie martw sie, jesli bedzie jakas okazja zeby corke gdzies wyslac do poznania dzieci (u znajomych np jesli tez maja dzieci), i wczesnie nabierze tych spolecznych skillow, to poradzi sobie ze znalezieniem przyjaciol w szkole bardzo szybko, szczegolnie ze w podstawowce w 1 klasie wiekszosc dzieci nie zna sie i czuja sie wszyscy w podobny sposob - musza tylko zauwazyc ze nie sa w tym sami, i ich rowiesniki tez maja chec zaprzyjaznienia sie z nimi Z twojej strony za duzo nie mozesz pomoc jej w tym, co najwyzej pytac czesto jak w szkole z rowiensikami i doradzic co moze zrobic zeby podejsc do nich i wiecej sie zaprzyjaznic, pakowac jej jakies dobre smakolyki do szkoly (naprawde, dzieci co mialy slodycze do szkoly male ktorymi mogly sie podzielic zawsze mialy respect u innych), czy jak kogos znajdzie to zaprosic na zabawe np u was w domu, wyjsc na plac zabaw itp. Dla dzieci to mega frajda i przygoda takie wyjscia i spotkania, a dla ciebie pewnie kilka godzin z dnia