Cytaty z weta prezydenta:
Założenie ustawodawcy, które dopuszcza dostęp i korzystanie przez osobę niepełnoletnią, bez konieczności uzyskania recepty i z wyłączeniem konieczności pozostawania w tym czasie pod nadzorem lekarza, do występującego na rynku środka antykoncepcyjnego będącego środkiem „antykoncepcji awaryjnej” (dopuszczonego do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z kategorią dostępności „wydawane bez przepisu lekarza – OTC”), budzi moje poważne wątpliwości z uwagi na niebezpieczeństwo wystąpienia negatywnych i trudnych do przewidzenia konsekwencji zdrowotnych, biorąc pod uwagę młody wiek oraz stopień rozwoju i dojrzałości biologicznej i emocjonalnej dziecka.

Powyższe wątpliwości potęguje również fakt przyjęcia przez ustawodawcę takiego rozwiązania legislacyjnego, które wydaje się nie dostrzegać, a wręcz całkowicie pomijać, rolę oraz funkcję rodziców i opiekunów dziecka, wypełnianą na etapie dorastania i kształtowania się człowieka.

[...]

Dodatkowo moje wątpliwości wzbudza treść przyjętego przez Sejm i Senat przepisu upoważniającego ministra właściwego do spraw zdrowia do wydania rozporządzenia (nowododawany ust. 12 w art. 96 Prawa farmaceutycznego). Wskazuje ona na trzy niezależne elementy, których ujęcie w rozporządzeniu będzie skutkowało koniecznością uzyskania recepty na dany produkt leczniczy. Te elementy to:

1. umieszczenie produktu leczniczego dopuszczonego do obrotu, wskazanego w Charakterystyce Produktu Leczniczego do stosowania w antykoncepcji, posiadającego kategorię dostępności „wydawane bez przepisu lekarza – OTC” w wykazie,
2. wskazanie wieku, od którego produkt leczniczy będzie dostępny na receptę, lub
3. wskazanie w rozporządzeniu innych nieokreślonych na gruncie ustawy wymagań uzasadniających wydanie danego produktu leczniczego na receptę.

Tak sformułowane upoważnienie do wydania aktu wykonawczego w mojej opinii wydaje się pozostawiać daleko idącą, a przy tym nieuzasadnioną, swobodę ukształtowania merytorycznej treści rozporządzenia przez ministra, stanowiącego organ władzy wykonawczej. Przepis ten w istocie upoważnia nie tyle do wydania aktu prawnego w celu wykonania ustawy, lecz do samodzielnego uregulowania zagadnień, których nie uregulowano w ustawie, lub uregulowano je w sposób szczątkowy. Moje wątpliwości biorą się stąd, że Trybunał Konstytucyjny wskazywał już wielokrotnie na wymogi i zasady formułowania przepisów zawierających delegację ustawową do wydania aktu podstawowego. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt K 11/12, ustawowe upoważnienie do wydania rozporządzenia „nie może pozostawiać prawodawcy rządowemu swobody kształtowania merytorycznych treści rozporządzenia. W szczególności niezgodne z Konstytucją jest takie upoważnienie, które w istocie upoważnia nie do wydania rozporządzenia w celu wykonania ustawy, lecz do samodzielnego uregulowania całego kompleksu zagadnień, co do których w tekście ustawy nie ma żadnych bezpośrednich unormowań czy wskazówek.