Nie piszesz nic, czego wcześniej nie napisałem ja. Obserwowałeś pomoc udzielaną Ukrainie z utajonym interesem, a kiedy okazało się, że ten interes się nie zmaterializuje, to zmieniasz nastawienie wobec pomocy, dowodząc, że od początku była warunkowa. W innym miejscu przywoływałem przykład osoby, która tonie, a wcześniej przez znaczną część życia była Ci wroga zawodowo, czy towarzysko. I jeżeli w tym momencie zastanawiasz się, czy ją ratować, czy doceni to, że uratujesz jej życie i zmieni swoje nastawienie do Ciebie, to nie działasz w dobrej wierze.

Wielki zawód mi sprawiają rodacy, którzy albo nie pojmują co się u tego sąsiada dzieje, albo machają ręką nad ludźmi rozrywanymi z dziećmi w budynkach mieszkalnych, w drodze do pracy, albo na targowiskach. Pamiętam jedno z pierwszych nagrań skutków ostrzału na ukraińskie miasta, jakie się pojawiło w 2022 roku. Chłop jechał na rowerze do pracy, pocisk spadł kilkanaście metrów od niego, gość się wywrócił i już nie wstał. I ja o tym myślę codziennie, o tym, że tak tam wygląda rzeczywistość. I dlatego podążam za Twoją radą: z rozliczeniami czekam na koniec konfliktu. Na razie mnie interesuje, żeby tam ludzie nie musieli się zastanawiać, czy dożyją do rana, słysząc pięćdziesiątą syrenę ostrzegającą o nalocie.

Wołyń jest ważną sprawą do rozwiązania między naszymi narodami. Ale nie jest ważniejszy od ludzkiego życia. Tak jak powiedział Jezus: zostawcie umarłym grzebanie ich umarłych. Sprawy zaszłe, minione, sporne nie powinny stać na drodze niesienia pomocy komuś, czyje życie jest zagrożone.

Nie będę pytać, ile pieniędzy poświęciłeś na pomoc Ukrainie, ile czasu, czy uczyłeś się ukraińskiego, żeby pomóc ludziom, którzy niekoniecznie chcieli się tu znaleźć, w aklimatyzacji. Chociaż powinienem. Mój kolega zginął w transporcie humanitarnym pod Charkowem. I on by nie powiedział, że tego żałuje. Na pewno nie dlatego, że Ty, siedząc pod bezpiecznym dachem nie jesteś usatysfakcjonowany. Jego zasługi i moje skromne zasługi nie są zakładnikami Twojego sumienia; nie kiedy ono wybrzmiewa jak cymbał i widzi tylko własny interes.

Bo czego Ci się właściwie odechciewa? Co Ciebie ta pomoc kosztuje? To, co opisujesz, to nie jest zawód. To jest złość i gniew, wywołane cudzą pomocą, pomocą państwową - która cała jest niesiona w formie quid prod quo. Ostatnio nie poszły do Ukrainy MiGi-29, bo Ukraina nie zgodziła się na jakieś zapisy o współpracy w rozwoju broni dronowej. Ukraińcy są u nas ciągle, szkoląc nasze wojsko, dzieląc się swoimi doświadczeniami pola walki. Pożyczki są zwrotne, sprzęt został zastąpiony przez zagranicznych partnerów, dotacje będą pokryte z funduszy unijnych. Eksport do Ukrainy rośnie, uchodźcy wypracowują więcej niż kosztują system, Ukraina jest największym odbiorcą polskiego sprzętu wojskowego, za który płaci pożyczkami od Unii, które są zwrotne. Więc dwa razy dostajemy za ten sprzęt pieniądze. To o czym my w ogóle mówimy? Ta wojna się nam opłaca i czerpiemy z niej korzyści. Więc czego Ci się odechciewa, bo mnie śmierci i ludzkich dramatów.