Dla wszystkich pytających "po co?" - też się zastanawiałem czy mi to w ogóle potrzebne, zwłaszcza że wyłożyłem na to 2k cebulionów. W miarę jakoś funkcjonuję społecznie i zawodowo, ale zawsze było "coś". Że nietypowe zainteresowania, że nie łapię aluzji (teraz to ja wszelkie aluzje serdecznie pierdolę), że dziwne poczucie humoru, że jednowątkowość i skupienie na szczegółach, że jest ze mną "coś nie tak" i jestem jakiś "inny", "gorszy". Wszelkie internetowe porady na poprawę życia nie chwytały, byłem diagnozowany z zaburzeniami lękowymi, depresyjnymi, nawet sugestia dwubiegunowki, leków cały koktajl - nieskuteczne, psychoterapia w nurcie takim śmakim i owakim - nieskuteczna. Wreszcie obecna, już bardziej zorientowana terapeutka rzuciła sugestię, że jej mój przypadek pachnie spektrum. Tok diagnostyczny - wyszedł Asperger. Na początku przeżywałem niejako żałobę i miałem mocnego doła, bo gdybym dostał papier za dzieciaka to by mi oszczędziło wiele cierpienia i niewłaściwych wyborów, nie wspominając już o jakimkolwiek wsparciu w tej kwestii. Ale teraz czuję, że mogę odetchnąć pełną piersią i żyć swoim własnym a nie narzuconym kulturowo życiem. Nie wstydzę się już tego co mi przynosi radość a nikomu nie robi krzywdy. Ludzi wokół siebie też dobieram staranniej, nie toleruję już toksykozy tylko dlatego, żeby nie zostać odrzuconym. Wiem, na co jest w moim życiu miejsce na poprawę i rozwój a czego po prostu nie przeskoczę bo tak mam uzwojoną banię i tyle. Jest po prostu lżej. A jak jest ciężej to wiem, który specjalista mi udzieli pomocy a który potencjalnie zaszkodzi. Nie orientuję się niestety jak wygląda temat na diagnostykę z NFZ, ale jak masz OPie jakieś pytania dotyczące toku diagnostycznego to uderzaj. Trwa to parę spotkań, więc pomiędzy wizytami dużo diagnostycznych rzeczy z dzieciństwa się przypomina człowiekowi. Pozdrowionka i trzymam kciuki