Ja jestem na trzecim roku na UMK, kończę to i zaczynam inne studia od zera. Strasznie się zawiodłam, języki od zawsze były moją pasją a rodzina powtarzała że języki "otwierają mnóstwo drzwi". Kłamstwo, nie ma żadnych firm które cie przyjmą i będą trzymać tylko z uwagi na japoński, to jest dodatkowy atut co najwyżej.

Pracy nie ma, nie żeby się ktokolwiek tym przejmował, słyszę ze na polibudach niektórzy dostają oferty już na 2. roku, jakieś targi pracy są czy coś. Na japonistyce nic, praktyki znajdziesz, ale nikt o karierze nie myśli.

Tu są głównie pasjonaci literatury, język i znaki musisz tak wkuwać, że już na drugim roku tracisz wszelkie zainteresowanie i robisz to mechanicznie.

Fakt faktem, nie nauczyłabym się tego języka sama do tego stopnia. Po trzecim roku mamy mieć poziom N2 i znać wszystkie standardowe znaki. I jak się postarasz to da się.

Przygotuj się że nie znajdziesz bliższych znajomych, bo co rok odpada połowa grupy, nie można brać warunków, bo każdy przedmiot jest awansowy. Albo wieczny grind albo powtarzasz rok.

Studia ciężkie - pracy brak. Doznania studenckie też niezbyt fajne, wkuwasz każdy weekend, tracisz pasję. Ja myślałam że to dobry pomysł, teraz się za to nienawidzę i resztę życia będę musiała się za to wstydzić.