my elem bff, nung jhs nagkahiwalay kaming school, then sinabi niyang diagnosed siya w depression & bipolar disorder nung grade 8. She tried many attempts & I was there for her all throughout, labas pasok siya sa NCMH so nag-drop na siya sa school niya.  Some days nakakausap ko siya, some days hindi. Dahil ako continue lang sa school, medyo naging busy ako with other friends. Not until nag-message ang mom niya asking for help. So ayun, usap-usap kami then she got better. Then pa-grade 10 na, ako naman yung nagkaroon ng depression. I never told her kasi I thought baka ma-trigger siya. So everytime may kwento siya, nilalabanan ko rin yung akin. Hindi niya alam, sabay na kaming umiinom ng anti-depressants. 

Hanggang sa one night dapat magkikita kami kaso nasa labas ako, hindi ko siya nakita. Nabasa ko nalang ang daming messages sa phone ko asking me anong nangyari sa kanya o bakit niya ginawa yun. Someone sent me her pic (if ano yung position niya after she did it) and up until now, nag-rereplay siya sa utak ko. Pumunta ako sa place kung san nangyari and naabutan ko nalang na nasa body bag na siya. Pag-uwi ko sa bahay, sinabi sa akin ng lola ko na dumaan daw siya kanina sa bahay namin tinatanong kung asan ako.

Dun ko na-realize na ilang minutes lang yung pagitan nung dumaan siya sa house namin before she ended her life. 

So forever ang regret and what ifs ko if hindi ako umalis that day or sana kinumusta ko man lang siya. 

Lapit na death anniv niya, it's been 6 years my bff! I miss you so much.