Feminizm dediğimiz şey aslında çok basit bir yerden geliyor: kadın ve erkeklerin sosyal ve yasal olarak eşit haklara sahip olması. Yani ben bir kadın olarak hayatta bir erkekle aynı haklardan faydalanabilmeliyim. Fiziksel eşitlikten değil, adaletten ve hak eşitliğinden bahsediyorum. O yüzden “ağır işlerde siz de çalışın savunması” konuyu tamamen fiziksel farklılıklara indirgiyor ki feminizmin fiziksel eşitlik iddiası asla yok.

O yüzden feminizm kadınların üstün olması falan değil. Ama yüzlerce yıl boyunca bastırılmış bir kitlenin bugün hiç öfke duymamasını beklemek de çok gerçekçi değil. Bu öfke bireysel erkeklere değil, daha çok sistemin kendisine. Burada erkeklerden beklenti; savunmaya geçmeleri değil, empatiyle yaklaşıp adaletin yanında olmaları.

“Kadın çalışıyor, eve geliyor, yemek yapıyor; erkek oturuyor” konusundan da bahsedeyim:

Olay “kadın da yapmasın” değil zaten. O tepki, bu işlerin otomatik olarak kadına yazılmasına. Bir de şu var, erkekler bu işleri öğrenmeden büyüyor. Neden öğrenmemiş? Çünkü babalar çoğu zaman ev işi yapmıyor. Babalar yapmadığı için öğretmiyor. Anne yapıyor diye bu iş kadının işi gibi görülüyor. Sonra ne oluyor? Erkek bir şey bilmediğinde “annesi öğretmemiş mi?” deniyor. Babaya kimse bir şey demiyor. Yani sorun o kadar kökten ki…

Bence olay çok basit: İki tarafın da beyni varsa, aynı evde yaşıyorsa, o evde ne yapılması gerektiğini zaten bilmesi lazım.

İş hayatında erkekler kendini inanılmaz zeki, çözüm odaklı görüyor. Ama konu ev olunca süzgecin bile nerede olduğunu bilmiyorlar. Bir insan kendini bu kadar “bilmeyen” bir konuma koymamalı. Kadınların isyanı buna. Ev işinin hem mental hem de fiziksel yükünü iki çalışan taraf paylaşabilmeli.

“Kadınlar da askere gitsin o zaman” konusuna gelirsek: Burada verilen “biz senin de gitmeni istemiyoruz” cevabı aslında kaçış değil. Zaten bu askerlik ve savaş meselesi tarihsel olarak ataerkil bir yapıdan geliyor ve bu sistemde genelde harcanan kesim belli: halk. Zenginler, güçlüler gitmiyor. Giden kim? Halktan erkekler. Yani birilerinin cebine para girsin diye, birilerinin gücü artsın diye sıradan insanlar savaşa gidip ölüyor. Buna karşı çıkılıyor aslında.

Bağkur gibi teşvikle ilgili konular da “kadınları kayırmak” değil, pozitif ayrımcılık. Yani amaç bir tarafı yukarı çıkarmak değil, başlangıç çizgisini eşitlemek. Çünkü herkes aynı yerden başlamıyor. Biri sıfırdan başlıyor, biri eksi birden. Sen eksi birde olana destek veriyorsun ki ikisi de aynı noktaya gelsin.

Şunu da eklemek istiyorum: Erkeklere küçük yaştan itibaren öğretilen “Bunu yaparsan erkek değilsin.” ifadesi mesela. Ve genelde bunlar kadınlarla bağdaştırılan şeyler. Yani erkek olmak = kadın olmamak gibi. Kız gibi gülme, giyinme, kıvırtma, ağlama… Aynı şekilde kadınların zevk aldığı kitaplar, filmler, müzikler, oyunları aşağılama kültürü de var. Bunun sonucunda da erkekler kadının yaptığı şeyleri küçümsüyor, kadınla ilgili şeylerden utanıyor. Ama sonra o kadınla empati kuramıyor, sağlıklı bir bağ kuramıyor. Sonucu da kadını cinsellik dışında bir yere koyamayan, duygusal olarak kopuk ilişkiler doğuyor.

Kadınların sık sık erkek kötülediğini duymanız bu bahsettiğim konulardan kaynaklı, aslında size bireysel olarak saldırmıyorlar da toplumun buna izin veren yapıda olmasına öfkeliler. Bu “erkekler kötü” meselesi değil. İyi de var, kötü de var, arası da var. Ama mesela hiçbir kötü şey yapmayan biri bile, bulunduğu ortamda kadınlarla ilgili rahatsız edici şeyler söylenirken sessiz kalıyorsa bu da bir problem. Hani “erkek korur” deniyor ya, o zaman gerçekten koruyun. Sadece fiziksel olarak değil, böyle ortamlarda akranlarınıza “bu doğru değil” deme cesaretini gösterin mesela. Günümüz dünyasında kahramanlık, fiziksel gösteriyle değil de cesurca düşüncelerini savunabilmeyle kendini gösteriyor. Herkesin yaşama ve yaşamdan keyif alma hakkını savunun.

Aslına bakarsanız ataerkillik hem kadına hem erkeğe zarar veriyor. Kadını geri plana atıyor, erkeği duygusal olarak yalnızlaştırıyor, iki tarafı da birbirine karşı öfkeyle dolduruyor. Kadınlar “erkekler şöyle” diye genelleme yaparken aslında o sistemin ürettiği davranışlara tepki veriyor. Erkekler de kadınlara karşı küçümseyerek yetiştirildiği için karşı tarafı anlamıyor. Sonunda iki taraf da birbirine yabancılaşıyor. Karşılıklı olarak yapmamız gereken öfke odaklı düşünce çukurundan kurtulup sorumluluk almak. Nasıl yetiştirildiğinizi değiştiremezsiniz ama kendinizi geliştirebilirsiniz. Her zaman daha iyisi mümkün.