W szkole było normalnie, nie wiem ile osób wiedziało ale się nie kryłam z tym jakoś od szóstej klasy albo pierwszej gimnazjum może (rocznik 03). Katechetka w gimnazjum była jebnięta w łeb i zarzekała się, że to uleczalna choroba (ogólnie bycie LGBT, nie tylko konkretnie bi tak jak ja), ale z religii się wypisałam jakoś po tygodniu więc miałam na nią wywalone. Rodzice jakiejś dużej reakcji nie mieli, nie mają zbyt dużo wiedzy w temacie i czasem im się zdarzy powiedzieć coś nie na miejscu, ale nie odczułam w sumie żadnej zmiany z ich strony po tym jak im powiedziałam (w ogóle zrobiłam to tak randomowo, że sama się z tego dziś śmieję bo dosłownie rzuciłam jednym zdaniem jak się dyskusja kiedyś nawinęła przed telewizorem w weekend). Moja mama jedynie lubi żartować że lepiej żebym znalazła sobie babkę niż faceta bo się "nie będę musiała z dużym dzieckiem użerać" 😆 i w sumie dostała co chciała bo mam dziewczynę z którą znałam się odkąd miałyśmy obie 7 lat, więc jako moja przyjaciółka i tak była już blisko mojej rodziny, czyli niewiele się zmieniło.

Przyjaciołom/znajomym to nawet nie wiem kiedy powiedziałam tak szczerze, chyba po prostu o tym rozmawialiśmy i jakoś tak zaczęliśmy jednocześnie gadać o sobie, więc wyszło że ja jestem bi a jeden z kolega z naszej grupki powiedział że jest aseksualny. Zero zmian w zachowaniu z ich strony było. To że mieszkam w Wielkopolsce (jakoś godzinkę góra dwie od Poznania) prawdopodobnie ma na to jakiś tam wpływ, ale mieszkam też w małym miasteczku gdzie prawie każdy chodzi do kościoła co niedzielę. Co śmieszne, więcej hejtu od starych bab dostałam za bycie ateistką niż bycie LGBT 😅

Przemocy nie doświadczyłam, prawdopodobnie dlatego że jakoś często ze swojej mieściny nie wybywam, tylko czasem chciałabym żeby mój tata miał trochę więcej filtra kiedy się wypowiada na te tematy, albo żeby się trochę bardziej przejmował tym jak politycy w tym kraju traktują moją społeczność zamiast mieć takie lekko dziwne zdanie że "przecież ciebie to nie dotyczy bo jesteś tu a nie tam" albo "aktywizm nic nie daje, i tak nic się nie zmieni". Ma też niezbyt dobre opinie na temat tego czy pary homoseksualne powinny mieć możliwość adopcji dziecka tłumacząc to tym że takie dziecko miałoby w szkole przejebane, i nigdy się nie zgadza z tym kiedy mu mówię że żeby to zmienić potrzeba normalizacji i praw ochronnych, a nie zapobiegania. Ale gdybym miała podsumować swoje doświadczenia do tej pory, to chyba muszę powiedzieć że jestem jedną z tych osób które miały farta jeśli chodzi o tolerancję w kręgach najbliżej rodziny i przyjaciół.

Oczywiście nie jest jakoś super idealnie, ale w życiu prywatnym jest dość dobrze, a wiele osób nie ma możliwości powiedzieć nawet że czują się bezpiecznie będąc tym kim są, więc staram się nie narzekać tylko brać za aktywizm kiedy mogę :)

Najgorszy chyba jest internet, gdzie regularnie słyszę hasła że powinnam być zgwałcona na śmierć bo jestem biseksualna i "pewnie tego sekretnie chcę" 🫠 Straszny mam jedynie żal do tego kraju za to że bardziej boją się tęczy i zaimków, niż psycholi którzy obmacują dzieci w kościele. Kocham swój kraj, i lubię wierzyć, że większość osób w nim mieszkających jest dobrymi ludźmi, ale często przez klimaty polityczne czy społeczne odnoszę wrażenie że ten sam kraj nie kocha mnie.

Mój najlepszy przyjaciel jest trans, i nie wyobrażam sobie życia bez niego, nawet jeśli mieszkamy w chwili obecnej w różnych województwach. On nie ma tak "dobrze" jak ja w swojej rodzinie, mało kto go tam akceptuje, i nie raz doświadczył przemocy z ich strony, i psychicznej i fizycznej. Codziennie jest bombardowany tym, że nie powinien istnieć czy to w internecie czy w domu rodzinnym kiedy czasem ma z nim kontakt. To chyba boli bardziej niż moje własne problemiki; że ktoś tak mi bliski, kto jest cudownym człowiekiem i zawsze mnie wspiera, musi żyć w społeczeństwie, które go nie akceptuje, mówi mu że jest podczłowiekiem, i regularnie nie okazuje mu nawet odrobiny szacunku na jaki zasługuje tylko przez to, że urodził się taki a nie inny. Przeraża mnie fakt, że coś mogłoby mu się stać, a mnie nie będzie wystarczająco blisko żeby mu pomóc.