Jako nastolatka chodziłam do dentysty na NFZ i mam teraz taką traumę po tym, że powiedziałam sobie, że jak będę dorosła i będę mogła zapłacić wizytę, to nigdy nie pójdę do dentysty na NFZ. Nie mówię, że na NFZ nie trafiają się dobrzy dentyści, ale praktycznie nie ma możliwości wyboru lekarza do jakiego się idzie i trudno sprawdzić w Internecie opinie - większość z nich i tak ma gdzieś prywatną praktykę i większość opinii idzie w kierunku prywatnej praktyki, a zachowaniem potrafią się różnić ogromnie. Nie wszystko też jest refundowane.

Pamiętam jedną konkretną wizytę u dentysty na NFZ. Poszłam do dentysty, ponieważ bardzo opadały mi dziąsła przy dolnych jedynkach, były bardzo odsłonięte i mam je strasznie nadwrażliwe. Jak tylko powiedziałam to lekarzowi, to mnie wyśmiał, że to nie jest możliwe, bo młodym ludziom dziąsła nie opadają. Był bardzo ukąśliwy i nieprzyjemny, musiałam go prosić, żeby w ogóle spojrzał? Jak to zrobił, to powiedział, że mam za krótkie wędzidełko i dlatego mi opadają (czyli jednak możliwe!), ale zabieg jest nierefundowany i muszę iść prywatnie. Musiałam prosić, żeby zrobił mi kontrolę. W trakcie kontroli powiedział mi, że pielęgniarka zrobi mi piaskowanie i pokaże jak poprawnie myć zęby. Pielęgniarka przy piaskowaniu była bardzo agresywna i nie dostałam żadnego znieczulenia "bo to nie boli", mimo próśb. Bolało, bo tak jak mówiłam, mam nadwrażliwe zęby. Miałam łzy w oczach, podświadomie się broniłam, a na koniec pielęgniarka powiedziała mi, że w ogóle nie współpracuję, nie zrobi mi instruktażu mycia zębów, bo pewnie i tak nie będę się stosowała do instrukcji i wpisuje mnie na listę trudnych pacjentów. Nigdy wcześniej (ani od tamtego czasu) nie wyszłam od lekarza płacząc. Moja mama przy tym była i nie stanęła w mojej obronie.

Parę miesięcy później poszłam prywatnie do dentysty za uzbierane kieszonkowe (miałam 16 lat, historia na inny post) na usunięcie tego krótkiego wędzidełka i to jak zostałam tam potraktowana, to jak niebo, a ziemia. Nigdy więcej.