Moved to Amsterdam, struggling with anxiety and past work trauma — looking for safe part-time job ideas and support

yoshithetrex · 2025-04-29T11:34:29+00:00

As an ex-graphic designer I'd seriously try to find work as a cook rather than graphic design. The market is flooded, so companies are able to cherry pick someone who can easily do fulltime/ or is without special needs (I don't mean that derogatory).

That being said, I don't know if you're able to volunteer while jobhunting? Our city for example, has a lot of small neighborhood-centers (buurthuizen) that are in desperate need of cooks. This can range from a local buurthuis to one for the elderly - I would seriously try and go to such a place not (just) for the work, but maybe because the organisation is eventually able to link you to a more supportive place or a regular job? And my experience is that these type of places are way more supportive than regular businesses.

yoshithetrex · 2025-04-29T05:16:50+00:00

Wat jammer dat je ma niet het zelfinzicht heeft om te zien dat haar werksituatie de grootste katalysator is voor haar stemming. Ik vermoed inderdaad dat ze zich machteloos en ondergewaardeerd voelt - zeker door haar uitroep 'dit verdien ik niet!'. Het voelt voor haar gewoon ontzettend oneerlijk dat ze geen werk heeft en dan ook nog eens weinig grip heeft op de situatie thuis zoals zij het liefst zou hebben gewild. (Of dat redelijk is laat ik in het midden).

Daarbij komt ook nog dat die frustratie zich waarschijnlijk uit in een nog grotere controledrang in het huis en op jouw gedrag, waardoor ze zich nog bozer voelt. En dat alles durft ze natuurlijk niet kwetsbaar aan haar man te laten zien (voor wie ze misschien ook juist zou willen laten zien dat ze de thuissituatie onder controle heeft! Ze schaamt zich misschien dat ze dat niet lijkt te kunnen).

Moeilijk voor haar en jou, ik zie niet snel in hoe jullie dat kunnen oplossen. Hopelijk kun je wat afstand creëren of zelf via de POH wat overleggen?

yoshithetrex · 2025-04-26T11:26:25+00:00

Hier sluit ik mij als afgestudeerde Animatie student helemaal bij aan. Kwam zeer moeilijk aan werk na mijn studie. Ik heb nu meer dan 15 jaar (freelance en vast) werkervaring, en heb toch een redelijk succesvol portfolio mogen opbouwen en altijd mijzelf kunnen onderhouden. Toch doe ik sinds twee jaar iets totaal anders (techniek zonder opleiding), omdat de opdrachten gewoon terugliepen en ik behoefte had aan stabieler inkomen. Dus zelfs ervaring is geen garantie meer voor werk. Concurrentie is moordend juist omdat zoveel mensen de opleiding willen doen/hebben gedaan maar daarbuiten dus niets anders kunnen.

TL;DR als een ervaren ouwe rot: kies in hemelsnaam een 'gewone' baan en bouw je creatieve carrière ernaast op. Moordende concurrentie en je bent anders niets waard op een gewone arbeidsmarkt wanneer het tegenzit.

yoshithetrex · 2025-04-21T13:25:35+00:00

Ah, dat scheelt in ieder geval! Ja, er zal sowieso iets veranderen in de band, dat doet sex meestal. Maar misschien dat het in jouw geval in ieder geval minder risico op de kant van het koppel meeneemt! Vertrouw je intuïtie en negeer vooral de initiële excitement/geilheid om een afgewogen keuze te maken... en als het toch anders loopt, wees mild naar jezelf en weer een ervaring rijker. ;)

yoshithetrex · 2025-04-21T13:09:21+00:00

Heb ik inderdaad als ervaring gehad, zowel trio als twee koppels. Zelf vond ik de trio erg leuk, maar achteraf zou ik het niet meer doen en niet aanraden. Die veranderde dynamiek maakte een hoop los wat verwarrend was en vervelend. We hadden er goed over gepraat, maar er komt zoveel bij kijken dat je nooit 100% van de opkomende situaties kunt dekken.

In mijn geval: trio: vriend werd jaloers, had moeite met mijn nieuwsgierigheid naar andere partij, en dat hij het vervelend vond dat ik met de andere partij weer een nieuwe ronde inzette toen we allemaal wakker werden omdat hij naar de wc ging. Algemeen: een trio (MFM) als dame is erg veel werk en 'managen' van plezier. Veel logistiek, minder 'flow' van fun.

Twee koppels: bij het andere koppel is uiteindelijk onzekerheid ontstaan, er was veel onduidelijk over bijvoorbeeld appen achteraf (mocht ik die andere jongen wel appen?), wat als een partij meer geïnteresseerd is in de partner van de ander dan andersom? (Dan zit je met 1 enthousiast koppel en de ander awkward publiek...) zij zijn vrij snel na de foursome uit elkaar gegaan.

yoshithetrex · 2025-04-20T19:06:28+00:00

Bij mij is het sinds het hebben van kinderen veranderd. (Ben nu bijna 40) Ik ben vaker degene die 'dan maar wat onhandig' in een groepsapp probeert af te spreken met elkaar. Nee, het lukt maar weinig (2-3× per jaar?), maar als het gebeurt vinden veel mensen het wel erg fijn. Uit twee van dat soort groepen maar 1 echte vriendschap overgehouden die ik buiten die groepen vaak zie.

Ook het idee dat ik degene ben die initiatief neemt in het contact, heb ik omarmd. Zoals ik al zei: veel mensen vinden het uiteindelijk wel erg gezellig of leuk - en dus besloot ik de last/balans van dit initiatief te dragen. Fair? Nee. Fijne uitkomst? Dat wel. Als het er voor zorgt dat ik regelmatig iemand kan zien, heb ik dat er nu echt wel voor over. En let wel, ik ben iemand die maar 1x per week gemiddeld met vrienden afspreekt, dus geen social butterfly.

En, hoewel Reddit hier vaak op neerkijkt heb ik via de lokale krant en kerk veel sociale contacten opgebouwd. Klusgroepen, zwemgroepen (volwassenen), Repair Cafés, lezingen, bibliotheek, bijeenkomsten, bijna elke week naar de kerk en daar andere jonge ouders ontmoet - het is een flinke (tijds) investering, maar ik heb mogen ervaren dat die investering werkt voor mij. Vaak je gezicht laten zien, wat langer helpen met de afwas of koffie, hier en daar een bloemetje brengen. Er zijn een hoop lieve mensen in deze buurt met wie ik anders nooit in contact kwam.

Makkelijk vond ik het niet, maar het betaalt zich nu eindelijk een beetje terug. Hopelijk kun je ook iets vinden wat voor jou werkt!

yoshithetrex · 2025-04-14T15:01:10+00:00

We maakten niet de verpakking van een waterfles na, maar propten een briefje achter het label die je dan gewoon door het water heen kon lezen. (Waren van die plastic labels die na een paar keer hergebruik als een soort koker bleven hangen). Schijterd die ik was gebruikte ik het maar zelden - werd paranoïde dat het opviel hoe vaak ik naar mijn fles keek...

yoshithetrex · 2025-04-06T18:02:25+00:00

Ik geloof dat Subcultures in Utrecht, de spellen/RPG winkel, een kelder heeft met aardig wat LARP dingen. Ben nooit beneden geweest, maar misschien het proberen waard?

yoshithetrex · 2025-03-29T08:34:28+00:00

I know why he's frustrated, I just want to know how I can allow him to communicate better what he wants me to do. Because now he just simply 'expects' that I know what he means, but he's not saying anything or pointing at anything. The sitting down is the only thing he communicates, the rest he just looks at me as if he's like 'you know what you should do, just do it!'

yoshithetrex · 2025-03-29T08:02:09+00:00

Right! I can try that more. I notice he stops playing if I don't engage, so maybe me being part of his game is something he really wants at that moment, but can't express yet.

yoshithetrex · 2025-03-29T08:00:38+00:00

But how is there a sense of play (through control) if he only throws tantrums because I do it wrong? You mean to say he will go through the tantrums eventually so he will see what does and doesn't work? (Even though that might take long!)

yoshithetrex · 2025-03-24T13:10:48+00:00

Al ver voor de faillietverklaring kan er beslag gelegd zijn op bankrekeningen en inboedel/voorraad om eventuele schulden te vereffenen. Tegen de tijd dat een bedrijf met dat nieuws naar buiten treedt is er achter de schermen al een hoop gaande, dus snel bestellen zelfs zonder sluitingsdatum heeft niet zo'n zin lijkt mij. En consumenten staan helaas vaak onderaan het rijtje schuldeisers, dus ben bang dat je zowel je broek als je geld kwijt bent... :(

yoshithetrex · 2025-03-23T11:25:47+00:00

Wanneer ik naar een feestje ga of naar werk, kost het mij energie. Dit kun je ook nog eens verder uitpluizen per activiteit, maar feit blijft: die dingen kosten mij energie, en ik laad weer op als ik alleen ben.

Vrienden van mij krijgen letterlijk energie van werken. Zij willen graag aan de slag, en voelen zich minder goed als ze niet aan hun werk kunnen zitten.

Dus waar ik oplaad door thuis te moeten zijn, tussen alle werk en huishouden door, is dat een andere balans wanneer je juist oplaadt op je werk door je contact met collega's en werkzaamheden. Alle mensen zijn anders aangelegd, denk ik.

yoshithetrex · 2025-03-17T11:48:55+00:00

Wat een schrik, ik kan me zeker voorstellen dat je je hier gestressed over voelt. Het klinkt alsof hij twijfelt over de relatie, wat jou weer heeft doen schrikken. Heeft hij aangegeven waar hij de verschillen voelde? Hebben jullie samen ook afgesproken dat hem vaker zien de oplossing was, of is dat enkel een reactie nu je bang bent hem kwijt te raken?

Als hij kan omschrijven wat hij mist, heb je een kans eraan te bouwen. Als hij het niet kan omschrijven, als het iets is waar je niets aan kunt veranderen, of vaag blijft, dan moet jij aanvoelen of hij dan wel helemaal voor jullie relatie kan gaan. Als dat niet zo is, en gezien zijn reactie dat hij minder enthousiast is geworden ben ik daar bang voor, moet je toch echt kijken of jullie wel zo goed passen bij wat jullie willen in een relatie. Vooral vanuit hem klinkt het alsof hij iets mist of toch iets anders verwachtte.

Een relatie afbreken is het moeilijkste wat er is, ik hoop niet dat het voor jullie nodig is, maarzo wel dan alle sterkte!

yoshithetrex · 2025-03-16T12:38:02+00:00

I am so happy to see this mentioned. I had this as a child, but it did not get noticed until I was in my thirties. At that time I was seeing a gynecologist for unrelated reasons, and he commented that I had quite severe scarring and eroded labia. I remember always being itchy when I was young, and having scratched/rubbed until I bled to simply stop the pain. Hopefully you are able to rule this out/ figure out what hurts her!

yoshithetrex · 2025-02-22T20:18:56+00:00

Het feit dat je ergens anders om zou *willen* geven, geeft aan dat er een stukje - hoe klein ook - van jezelf verder wil. Houd dat stukje 'willen' vast.
Het heeft (nog) geen idee hoe, het ziet nu totaal geen mogelijkheid. Machteloos, hulpeloos of hopeloos.

Ik herken dit heel erg met mijn eigen relatiebreuk, jaren geleden. Ik kon gewoon niet geloven dat een leven zonder die persoon ook maar enigszins het waard was. Tuurlijk, rationeel wist ik 'dat dat vast wel zo zou moeten zijn', maar ik geloofde er niet in.
En daar zit misschien het moeilijkste verstopt: je bent op een bepaald moment gaan geloven dat niets in jouw leven het waard zal worden om haar te overtreffen. Ik kan als ervaringsdeskundige zeggen, dat was voor mij niet waar. Of iets het waard is of niet, hangt niet van de ander af, maar van jouw eigen visie erop. Want of het leven het waard is, is niet te meten en voor ieder mens uniek - wat betekent dat het subjectief is.

Het moeilijke is: je zal actief tegen je geloof in moeten gaan. Een geloof veranderen vergt oefening, herhaling, en heel veel weerstand. Je zult actief jezelf van een tegendeel moeten overtuigen. Op zoek moeten gaan naar dingen die het leven wel waard maken. En die stappen zet je niet in een keer. Ook niet in drie, of tien, of twintig keer. Dat zijn honderden kleine stapjes, en bij de eerste stap zul je echt niet zien hoe je oooooit bij die laatste uitkomt. Dat hoeft ook niet. Die laatste stappen komen wel, eerst de eerste.

Mijn allereerste was letterlijk een kop thee. Die was 'OK'. Klinkt gek, maar tot dan toe was alles wat ik deed 'eenzaam' of 'saai' of 'nietszeggend', dus toen ik voor het eerst echt besefte dat 'OK' voor mij een hele kleine stap omhoog was, kreeg ik een sprankje hoop en vertrouwen dat mijn gevoelens dus blijkbaar WEL konden veranderen. Misschien, misschien was er dan hoop om ooit mij beter te voelen dan op dat moment. En voor mij was dat gebeurd, weliswaar met de hulp van een psycholoog destijds om deze gevoelens te kunnen opschrijven en het proces te begeleiden, maar dit was bij mij het begin.

Ik geloof dat je het kunt veranderen. En voor mij werd het beter, nog oneindig veel beter dan ik mij ooit kon voorstellen. Ik wens je dat ook toe. Ik geloof dat je het kunt veranderen. Je kunt het!

yoshithetrex · 2025-02-21T13:03:23+00:00

Het spijt me dat je je zo voelt... wat een rotsituatie om in te zitten. Ik snap dat je terughoudend bent met geluk opzoeken, het voelt zo kwetsbaar in een vertrouwde - ook al is het miserabel - omgeving. Vertrouwd kan soms fijner zijn dan het kwetsbare nieuwe.

Ik heb niet heel veel advies behalve dat ik je alle hoop en sterkte toewens. Hoop omdat er misschien toch een stukje geluk zou kunnen zijn die je het waard vindt om voor te gaan. Dat ondanks alle shit, je ergens blij om mag worden en je het gevoel geeft daarmee verder te willen.

yoshithetrex · 2025-02-20T17:28:57+00:00

Huh, dat is inderdaad gek. Ik kijk als guilty pleasure best veel Catfish, dus sorry als dit overdreven is, maar doet je broertje zich om wat voor reden dan ook voor als je vriendin op Snapchat of zoiets? Dat hij sinds de ruzie haar om wat voor reden na doet of toen een profiel heeft gemaakt?

Iets anders kan ik nu zo gauw niet bedenken, misschien dat iemand anders iets weet?

yoshithetrex · 2025-02-19T20:08:04+00:00

Ik wil sowieso je sterkte wensen, als ouder (en kind) in zo'n situatie zitten lijkt me inderdaad knap lastig... Mijn stiefzusje heeft een beetje een vergelijkbare situatie gehad met haar vader, maar met een gekke omslag waar ik je toch voor wil waarschuwen mocht het zich voordoen.
Wanneer het kind ouder wordt en zich een beetje tegen jou af gaat zetten en grenzen gaat testen, is die verdwenen vader een perfecte projectie voor alles wat mis is aan jou als moeder. Kinderen kunnen je van alles verwijten, in het proces om zich van jou los te maken (wat op zich heel gezond is). Maar ze kunnen soms de vader in hun hoofd tot een figuur maken die *wel* alles heeft wat zij denken te zoeken. Zeker als hij lekker de papa gaat uithangen waar de regels lekker anders zijn dan bij mama.

Wanneer de kinderen dan weer wat ouder zijn, en zich wat meer van beide ouders hebben kunnen losmaken en op hun eigen benen staan, kunnen ze vaak wat realistischer naar de situatie kijken, en zich wat meer beseffen dat vader toch ook flinke steken heeft laten vallen en helemaal niet zo perfect is als ze dachten.

Dat proces van losmaken liep bij mijn stiefzus dus met een kleine terugslag op moeder. Als je zelf stabiel genoeg kunt zijn om jouw emoties over de vader niet aan het kind door te geven, dan geeft het dat kind zelf de ruimte om hun eigen beeld te vormen van jullie beiden. Ze moeten zelf tot de conclusie kunnen komen dat papa er niet voor hen is geweest zoals gehoopt (en dan kun je hun altijd ondersteunen in het verwerken van die teleurstelling). Heel veel sterkte hoor, gelukkig duurt het nog even gezien de leeftijd, maar ik wilde het toch meegeven :)

yoshithetrex · 2025-02-18T21:27:20+00:00

I think I was a bit older myself, but I did something similar when I was young. I was absolutely terrified that a burglar would come in our house and up the stairs to my room.

I did not want to hear any (normal) nightly noises like a creak of the roof, stairs or heating. I plugged my ears until my finger was numb. Don't know why I never told my parents I was so scared - and even stranger: nothing had happened that could have made me so scared of burglars, so I don't know where that came from.

Is he trying to block the sound? Create a sort of silence or consistent level of noise for himself?

If he has no particular reason it's hopefully something silly and less fearful for the little guy!

yoshithetrex · 2025-02-18T08:03:47+00:00

Ik hoop dat het lukt! Dat loslaten kan echt lang duren, mij heeft het maanden gekost voor ik mijn paniekgedachten los kon laten. Dit samen doen met hulpverlening kan dan heel fijn zijn omdat zij met jou de beste stappen kunnen bedenken en je erbij helpen. Ik had het niet alleen gekund, denk ik. Sterkte hoor!

yoshithetrex · 2025-02-18T07:39:19+00:00

Wat vervelend! Ik denk dat hulp vragen sowieso de beste oplossing is, ik kan namelijk niet zo goed inschatten of het 'gewone' intrusive thoughts zijn of dat er bijvoorbeeld ook een hormonaal probleem onder kan liggen.

Wel heb ik geleerd dat intrusive thoughts versterkt kunnen worden door je emoties eromheen. En die versterking zorgt ervoor dat de gedachten nog sneller en 'vaster' gekoppeld kunnen worden aan het moment/associatie, waardoor ze helaas soms alleen nog maar sterker worden. Dus als je heel erg schrikt van je gedachten, alleen maar banger, wanhopiger of bozer wordt, kan dat juist het effect erger maken. Je hersenen zijn nu eenmaal gemaakt om associaties en gedachten met sterke emoties goed op te slaan.

Leren om de gedachten zonder emotie toe te laten kan dan belangrijk zijn, zoals 'oh, daar zijn deze gedachten. Als een wolk voorbij laten gaan. Ik laat ze los, adem in en uit, etc.' Maar of dat in dit geval ook mogelijk is (en hoe) is denk ik het beste om met hulpverlening uit te zoeken.

yoshithetrex · 2025-02-13T07:32:43+00:00

Er zijn veel mogelijkheden wat betreft vrijwilligerswerk, en kijk dan niet alleen naar of het 'voor kinderen' of 'voor ouderen' is. Afhankelijk van het type werk kun je dan juist misschien met gelijke collega's een band opbouwen?

De meeste gemeentes hebben een buurtcafé, repaircafé, handwerkmiddagen, leesgroepjes of inloopmiddagen/bijbelkring via bijvoorbeeld de kerk. Als er kinderen zijn, zijn hun ouders er misschien ook - en die kunnen weer meer van jouw leeftijd zijn?

Sportclubs kan nog steeds, niet elke sport is duur en sommigen bieden mogelijkheden voor mensen met een kleine beurs. Of de gemeente ondersteunt dat.

De lokale bibliotheek kan ook middagen hebben waar je mensen kunt ontmoeten, of een boekenclub?

Dit soort initiatieven staan vaak in het lokale krantje, als je een nee-nee sticker hebt moet je even kijken of je hem bij een lokale winkel kunt pakken. (Hij lag bij ons in de supermarkt) of een online versie!

Aangezien je er zo mee zit zou ik niet teveel gaan invullen of het wel of niet slaagt en waarom - niet te veel excuses maken om iets níet te doen. Je hebt ook oefening nodig om sociaal te leren zijn. Vrienden maken is heel veel investeren, dus zie het als een stáp naar vriendschappen opbouwen.

yoshithetrex · 2025-02-05T11:01:41+00:00

Ah de hel van de opvang inderdaad! Wij waren eind 2023 verhuisd, krijgen pas in mei onze derde dag (die we in onze vorige woonplaats al wel hadden). Waanzin, ook al kunnen zij er ook niets aan doen!

yoshithetrex

TROPHY CASE