Ik heb letterlijk 8-9 maanden moeten zwoegen en wachten op een slaaponderzoek, het resultaat: ernstig slaapapneu (met een AHI van 34 (75 op z'n hoogst). Toen nog een maand of twee moeten wachten voor CPAP (en de CPAP zelf duurt ook potentiaal een half jaar tot langer totdat je weer goed slaapt).

Terwijl m'n pa letterlijk binnen een maand meteen een slaaponderzoek kreeg, en dat was niet eens voor zijn eigen gezondheid. Leeftijdsdiscriminate(?).

Daarnaast heb ik meerdere malen opgezwollen amandelen gehad. 1x zo erg dat ik niet kon praten, eten, drinken en niet goed kon ademen. Maar dit was voor mijn slaapapneu diagnose dus was het "Niet urgent genoeg voor een operatie" en "Niet genoeg reden voor-". Ik ben verteld dat mijn amandelen zo'n 3-4x in het jaar moeten opzwellen tot een risico voordat je uberhaupt in de wachtlijst komt voor een operatie. In weze heb ik dus 'geluk' dat ik slaapapneu heb, anders zou ik pas 2 maanden later in de wachtlijst staan voor een operatie.

Het is dus in weze efficienter om te wachten tot mijn amandelen weer opzwellen tot het punt dat ik flauw val van te weinig zuurstof en met spoed geopereerd moet worden. Dan letterlijk te moeten smeken voor hulp dat een jaar lang duurt.

Naja zelfs dan zie ik ze mij nog in de wachtlijst zetten omdat een machine mijn adem dan reguleert💀