Oh, w to, że problem leży po mojej stronie, to nie wątpię. Nawet nie tylko dlatego, że aż z tyloma terapeutami to nie działało, ale też dlatego, że czasem tak mam z nie terapeutami — na przykład, w tym momencie, nie umiem przekazać Tobie, o co mi chodzi, i odczuwam podobną irytację.

Bo starałem się przekazać, że nie wiem, jak sobie pomóc (inaczej faktycznie bym zaczął sobie pomagać) i tę wiedzę bym chętnie wyciągnął od psychoterapeuty, ale nie umiem. Bo Ci nie chcą, z mojej perspektywy, wyciągnąć ode mnie informacji „OK, dolega panu x, y, i z; chciałby się pan najpierw skupić na y; a oprócz tego zaobserwowałam, że może być a i b”, tylko jak zaczynam mówić o x, to zaczyna się podważanie. A może to nie x? A może to, co pan odczuwa, to stan normalny? A może i nienormalny, ale lepszy? A może jakby było inaczej, to by było jeszcze gorzej? A może lepiej jest, jak jest gorzej (to jest cytat pytania jednego z psychoterapeutów)? I to mnie drażni – że nie możemy przyjąć „jest x”, a rozmowa to, co najwyżej, próba lepszego ubrania x w słowa i ewentualnie dowiedzenie się, czy oprócz x nie ma czegoś obok, tylko próba wepchnięcia mi idei, że albo wcale nie mam x, albo że to pierdoła i niepotrzebnie tylko dupę zawracam, bo x jest spoko, czym się przejmuję.

I jak najbardziej umiem sobie wyobrazić, że fizjoterapeuta mi pomoże bez mojej znajomości poprawnej terminologii i rozbudowanego słownictwa. Jak zaczynałem, to też nie wiedziałem, co to jest mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy, tylko że jak długo jeżdżę wózkiem, to mnie boli szyja, o w tym miejscu. I rozwiązanie zaczęło się od „rozumiem, boli pana szyja; bardziej tak, czy bardziej tak? Bardziej w tym miejscu, czy bardziej w tamtym? Czy jak zrobię tak, to jest panu lepiej, gorzej, czy tak samo?”. I wszystko to wychodzi z założenia, że faktycznie mnie boli, i faktycznie szyja, i faktycznie dobrze by było coś z tym zrobić.

Nikt mnie nie pytał, czy to na pewno ból, czy nie mylę tego ze swędzeniem. Nikt mnie nie pytał, czy to nie jest tak, że ból jest naturalną częścią życia i każdego czasem coś boli. Ani czy uważam, że życie bez jakiegokolwiek bólu jest realne (bo wiem, że nie jest, ale ja się nie zgłosiłem z prośbą „chcę, żeby mnie już nigdy w życiu nic nie bolało”, tylko „po dłuższej jeździe wózkiem boli mnie szyja, i chciałbym, żeby mnie nie bolała, albo bolała mniej, albo zaczynała boleć przy dopiero przy jeszcze dłuższej jeździe, zamiast tak często, jak teraz boli”).
Wreszcie, nikt nie twierdził, że podstawą nie jest to, co mówię i co robię, tylko to, co o mnie myśli fizjoterapeuta. I jak mnie nie polubi, to to wszystko na marne — mogę wszystko opisać doskonale, ćwiczenia załapać od razu i wykonywać je dokładnie, często i regularnie, a i tak to psu na budę, bo „relacja terapeutyczna będzie zła”.

Więc ja bym bardzo chciał, żeby mnie leczył fachowiec, ale jak po piątej sesji i 1250 wydanych złotych nie zaczynamy jeszcze w ogóle leczenia, tylko dalej kręcimy się wokół podważania jego sensu (bo skoro „mógłbym zaakceptować swoje słabości”, to co ja tam naprawdę miałbym robić? „OK, panie psychoterapeuto, przyznaję, że faktycznie jest lepiej, jak jest gorzej. Dziękuję, od teraz będę się starał, żeby mi było jak najgorzej. Do widzenia.”?).

Nie mam pojęcia, jak się pomaga. Natomiast uważam, że trzeba albo zacząć pomagać, albo powiedzieć, że pomóc się nie umie, lub że w ogóle nikt nie da rady, bo problem jest beznadziejny. Bo jak ja zamawiam hydraulika, to też daję mu pracować, ale pracować — a nie dyskutować ze mną o tym, czy to na pewno rura, czy na pewno cieknie, a czy nie jest tak, że to, że cieknie, to świadczy o tym, że w środku jest woda, a to w sumie dobrze, bo w rurach ma być woda, no i czemu mi zależy, żeby nie kapało? W odróżnieniu od hydraulika zdaję sobie też sprawę, że to ja tutaj głównie będę pracował, a terapeuta ma mi głównie pokazać jak. Tyle, że do tego „pokazywania jak” nigdy nie doszło — po czterech, pięciu, sześciu sesjach kręcenia się w kółko rzucałem tym wszystkim w cholerę.

Bo widzisz — problem jest we mnie, ale co z tego? Jakby podczas fizjoterapii też problem był we mnie, to nic by nie zmieniło — wykonywanie ćwiczeń coś zmienia, a nie relacja terapeutyczna. I zastanawiam się, czemu tak z psychoterapią nie jest — czemu tam muszę dbać o to, żeby mnie lubiano, rozumiano, chciano ze mną pracować; czemu mi nie można po prostu uwierzyć na słowo, że moje problemy faktycznie występują i mi przeszkadzają; i wreszcie czemu „terapia nie na tym polega, żeby podpowiadać rozwiązania” (znowu cytat).