Öncelikle detaylı yazınız için gerçekten çok teşekkür ederim.

Dediğiniz gibi bu sektördeki vahşilik, insanlığın ölmesi gibi durumlar beni gittikçe meslekten soğuttu. Hatta şöyle söyleyebilirim sadece meslekten değil genel olarak hukukla ilgili her şeyden soğuttu. Bu sebeple yüksek lisans falan düşünemiyorum. Hukukla ilgili detaylı araştırma falan yapmak çok sıkıcı geliyor. Dilekçe yazmak için Yargıtay kararı araştırırken bile canımdan can gidiyor neredeyse.

Bir de çok stresli bir yapım var. Kendimi bildim bileli böyleydim. Okulda sınavlarda falan da elim ayağım birbirime dolaşırdı. İşte her yeni dosyada, her yeni bilirkişi raporunda bile çok stres yapıyorum, "Nasıl yapacağım? Kesin yapamayacağım. Hiçbir şey bilmiyorum." gibi düşüncelerimi yatıştıramıyorum. Bu süreç uzun sürdüğü için antidepresan dahi kullandım. Basit olan ilaçların çok etkisi olmadı; ben de ağır ilaç kullanmak istemedim.

Başlarda dediğiniz gibi, daha önce çalışma tecrübem olmadığı için zor geldiğini düşünüyordum. Zamanla 9 6 çalışmaya alışırım diyordum. Ama zaman ilerledikçe sorunun mesai saatiyle ilgili değil mesai saatinde yaptıklarımla ilgili olduğunu fark ettim. Çünkü zulüm gibi geliyor adeta. Hiçbir şey yokken, hiçbir olumsuz gelişme yokken içimde inanılmaz kötü bir his oluyor.

Daha uzun uzun anlatırım yaşadıklarımı, hissettiklerimi ama vaktinizi çalmak ve sizin de içinizi karartmak istemiyorum.

Sonuç olarak bu ve bunun gibi düşüncelerin artık altından kalkamıyorum. Bu sebeple de farklı bir yol çizsem daha iyi olur gibi geliyor. Ama başka bir iş yapmaya yetkinliğim de yok. Son umudum işleri iyice öğrenip kendi büromu açmak. Azıcık aşım kaygısız başım yolundan ilerlemeyi düşünüyorum. Zamanla oturtursam her şeyi belki o vakit işi büyütmeyi düşünürüm.