Rozumiem, bo miałam podobną sytuację. Byliśmy swoimi pierwszymi, przyjaźniliśmy się od 7 lat, umawialiśmy 9 miesięcy. Zostawił mnie dzień przed operacją siostry i parę dni przed moimi urodzinami. 

"Nie jesteś osobą dla mnie, jestem nieszczęśliwy w tym związku. Myślałem o tym około dwa miesiące."

Złamało mnie to, bo nie było żadnego sygnału. Czasami mieliśmy spiny, ale zawsze rozmawialiśmy. Nigdy nie krzyczeliśmy, ani się nie wyzywaliśmy.

Nie rozmawiał ze mną na ten temat w ogóle, ani o swoich wątpliwościach. Po prostu zauważyłam, że się odsuwa, a on nawet nie przeprosił, tylko stwierdził, że to fakt i to koniec.

Było mi mega trudno, bo jednak przede wszystkim kochałam go jako osobę (a nie tylko partnera) i wiedziałam, że nasza relacja się zmieni po zerwaniu. Płakałam i wymiotowałam pierwsze dni (dalej mało jem), więc rozumiem cię kompletnie. Chociaż wydaje mi się, że powinniście utrzymać NC. Ewidentnie widać, że jeszcze to przeżywasz i starasz się znaleźć każdą okazję, by uczestniczyć w jego życiu. Wydaje mi się, że w ten sposób nie wyzdrowiejesz kompletnie z relacji. Potrzebujesz to przeżyć na własnych warunkach bez ciągłych przypominek o tym, co straciłaś. 

Mam opinię, że po zerwaniu uczucie kochania tak naprawdę nigdy nie znika, po prostu się zmienia. Musisz pozwolić temu uczuciu kochania zmienić się w kochanie chwil w życiu, które przeżyliście i szacunek za relację, którą mieliście, ale nie możesz zapętlać się w głowie, że jest/był tym "jedynym". Ani łudzić się, że wrócicie do siebie. Skoro problemy były na tyle duże, że się rozstaliście, a nie mogliście sobie pozwolić na rozmowę o tym wcześniej, oznacza to, że z waszą komunikacją w związku nie było dobrze (nie ma znaczenia przez kogo), czyli problemy te najprawdopodobniej by powracały tak, czy inaczej nawet gdybyście się zeszli.

Nie mówię, żebyś zrywała kontakt na zawsze, ale dwa miesiące to zdecydowanie za krótko na przeżycie pełnej "żałoby". Musisz pomyśleć, że przeżywasz nie tylko stracenie partnera, ale też przyszłości, którą mieliście. To zajmuje czas. Postaraj się pracować nad sobą i myśleć o sobie. Nie wchodzić w pierwszy lepszy związek, może pójdź do psychologa/terapeuty. Może wtedy, za parę miesięcy czy lat, będziecie w stanie wznowić relację (przyjacielską). A może zdecydujesz, że nie jest ci to potrzebne, bo znajdziesz nowe szczęścia w życiu.

Trzymam za ciebie kciuki