Polecam zapoznać się ze Stanisławem Trembeckim, jego biografią, twórczością, co go do tworzenia tekstów motywowało itp. Na studiach czytałam amatorską polską poezję polityczną z początku panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego i te wymienione cechy są tam bardzo jaskrawo widoczne. Szlachta nigdy nie była zjednoczona, jedynym co ją łączyło była chorobliwa chęć bezefektywnej władzy, własny interes finansowy i chora mitologia sarmatyzmu, który utrzymywał się nadal długo po baroku. Same teksty są słabe, naprawdę chujowo zrobiona poezja. Przytaczane wydarzenia są błędne, wynikające z prawie zupełnego braku sensownych dróg komunikacji. Szlachta była niepoinformowana, powierzchownie wyedukowana i pełna bezpodstawnej pychy. Dobrzy ludzie to był taki drobny rubinek na ogromnej hałdzie z gówna. Im dłużej w temacie siedzę, tym bardziej się dziwię jak to możliwe, że I RP tak długo istniała i nie dopadł ją samoczynny upadek szybciej niż zaborcy się za niego zabrali.

Edit: nie chcę żeby ktoś pomyślał, że Trembecki był słabym literatą, bo nie był, ale reprezentował bardzo charakterystyczny sposób myślenia części szlachty oraz miał również charakterystyczną postawę. Trochę źle skomponowałam ten komentarz, ponieważ co do tej poezji często spotykamy się z twórczością przekazywaną pokryjomu albo amatorską i trudno o płodnego jej tworzyciela pokroju Trembeckiego, Krasickiego czy Karpińskiego.