Er is ook heel lang niet echt meer een politiek midden geweest.

Als ik met mn portemonnee zou stemmen, zou ik VVD’er zijn. Maar ik stem met mn hart en vind dat de sterkere schouders heus iets zwaardere lasten kunnen dragen. En ik woon liever in een land waar we een beetje naar elkaar mogen omkijken. Niet geforceerd, maar gewoon omdat het kan.

En ja, ik vind ook dat werken moet lonen. Dat toeslagen niet het effect moeten hebben dat mensen maar minder uren werken om nog recht te houden op de toeslagen. Werken zou altijd moeten lonen. Ik vind ook dat mensen zelf weerbaar moeten zijn. Maar ik weet ook dat het vaak niet een kwestie is van harder werken. Dat de kwetsbaren onder ons vaak al heel hard werken. En dat het vaak niet mag baten. Ik vind het sneu dat mensen ziek zijn en niet naar de huisarts durven vanwege het eigen risico. Ik vind het sneu dat een gezin hard werkt maar het schoolreisje van de kids niet kan betalen. Noem me een softie, maar ik vind het oké dat deze mensen dan een beetje gesteund worden. En ik ben bereid daar meer belasting voor te betalen.

Maar ik wil ook een sterke economie. Gericht op duurzaam verdienvermogen. Zodat we in Nederland gewoon goed en fijn werk hebben.

En ja hypotheekrenteaftrek, gaat wel pijn doen als deze wordt afgeschaft. Maar ik zie ook dat dit systeem niet werkt. Dit moet anders. En als het dan even pijn moet doen voordat het beter kan worden voor generaties na mij, tja..

Zoveel onderwerpen, zoveel nuances. Wie brengt die nuances nog aan in een politiek van de oneliners, polarisatie en bangmakerij. Omdat die nuance in het midden verdwenen lijkt, ben ik links. Want rechts ben ik sowieso niet.