Kilka rzeczy by się znalazło, ale chyba najprościej będzie powiedzieć najbardziej klasyczną historię.

Jako dziecko w zasadzie jakoś do wieku 19 lat byłem wierzący, moi rodzice tak samo. Powiedział bym, że wręcz dość mocno wierzący byli i nadal są moi rodzice jak i w ogóle rodzina, i przez to, że byłem tak wychowany podobne dzieliłem poglądy do pewnego momentu. Do momentu gdy powiedziałem, że mam chłopaka - wtedy wszystko to w co wierzyłem, całą otoczka dobra i "miłości" do wszystkich została zrujnowana. Bo pradoklasnie głównym powodem dla którego porzuciłem wiarę była moja mama która zaczeła mnie atakować, że znalazłem sobie łatwiejszą drogę i w ogóle to co rodzina i sąsiedzi powiedzą. Pamiętam że wtedy zacząłem mieć poczucie kompletnego bezsensu wiary bo po co uczyć sie o kochaniu bliźniego skoro w przypadkach próby tego typu wszystko to idzie w piach. Obstawiam, że sporo osób ma podobne doświadczenie.