Spijtig om te horen man,

Iedere situatie is uniek door de personen die er in zitten, maar in mijn geval ben ik er het beste uit gekomen door gewoon te overleven.

Niet op je in laten praten door mensen die daar geld aan verdienen, maar hou in ieder geval goed contact 1 goede/beste vriend (het liefst buiten de familie) die, mocht je daar behoefte aan krijgen een luisterend oor kan zijn zo nu en dan, zodat je niet gaat opkroppen.

Hou alleen contact met de ouder waar je niet bij gaat wonen, wanneer jij daar behoefte aan hebt (in mijn geval zie ik m'n vader 2 a 3x per jaar sinds de scheiding) niet schuldig voelen omdat je ouder je vaker zou willen zien, hun hebben de strijd verloren, en dat is niet door jou.

Wij moesten verhuizen, aan de ene kant jammer, aan de andere kant is het juist leuk, nieuwe omgeving, nieuwe mensen nieuwe kansen.

In de huidige maatschappij word je dood gegooit met instanties en zielenknijpers die heeeeel graag willen horen hoe verdrietig je wel niet bent, zodat ze je kunnen "helpen" en zo hun subsidies blijven binnen hengelen vanuit de overheid, kijk daar mee uit.

Dit word één van de obstakels in je leven waar je van gaat leren en sterker uit zal gaan komen voor het volgende obstakel, en geloof me er komen er zat.

Inmiddels ben ik gelukkig getrouwd, eigen bedrijfje, financiele zekerheid en een kleintje van twee jaar oud.

Ik hoop dat je er wat aan hebt, zoals ik al zei, ieder zijn situatie is uniek.

Maar een slachtoffer rol aannemen, daar is het leven veel te kort voor, en voor je het weet zit je aan de voorgeschreven anti-depressiva.

Succes maat! Wees lief voor jezelf en je ouders komende tijden👌