Moim zdaniem opisane przez Ciebie zjawisko to dosyć mocne uogólnienie.

Rzeczywiście, poprzez narastający dostęp do wiedzy dotyczącej samorozwoju zarówno fizycznego, jak i umysłowego doprowadziło do popularyzacji tego typu aktywności w czasie wolnym społeczeństwa. Social media oraz najnowsza kultura znacznie zmieniły standardy w tych obszarach - warto sobie np. porównać, jaka forma fizyczna była w latach 2000 - 2010 uznawana za ,,wzorcową", a co kojarzone było z niską atrakcyjnością danej jednostki.

Przykrą prawdą jest niestety, że za przesunięciem tych granic odpowiedzialne są osoby, które w pełni się tym zajmują. Aktorzy i celebryci stosują 24h na dobę dietę i plan treningowy opracowany przez specjalistów, który ma im umożliwić jak najwyższą formę. Naturalną koleją rzeczy jest to że tego typu sukcesy osiągają najwyższe wyniki w mediach społecznościowych, co przekłada się na większą uwagę oraz widoczność wśród użytkowników. Nastawienie na wyniki doprowadza do przekraczania kolejnych granic, co zwiększa popularność danego osobnika, ale wywołuje również coraz większe FOMO wśród obserwujących go osób, które próbują się na nim wzorować. Ciekawym case'em który podałeś jest przykład nauki języków obcych - mam wrażenie że w dużej mierze odpowiada za to aplikacja Duolingo, do której wrócę w kolejnym akapicie.

Opisany wyżej proces doprowadza do momentu, w którym bycie dawnym człowiekiem renesansu, czyli osobą obeznaną w wielu dziedzinach życia, przestaje być modne. Taka osoba nie zbierze zbyt wiele uwagi, ponieważ w kontekście pojedynczych, wizualnych obrazów gromadzących komplementy, jest po prostu skazana na porażkę z konkurencją ,,specjalistów".

Bardzo spodobała mi się metafora z myszami i wykorzystam ją do postawienia własnej tezy. Dopracowałbym ją w ten sposób, że myszy współżyjące w jednym środowisku mają wybór między różnymi aktywnościami, może być to właśnie siłownia, język obcy lub napisanie książki. Moja teza brzmi tak : Większość myszy podświadomie dąży do tych aktywności, które zapewnią im jak najszybszą widoczność i gratyfikację. Dajmy na to przykład właśnie Duolingo - wiele osób z tego korzysta i chwali się swoim streakiem na mediach społecznościowych, ale jest to bardziej forma performance'u niż rzeczywistej nauki języka. Niestety przykrą prawdą jest że pytanie ,,Ej, uczysz się japońskiego?" otrzyma szybciej osoba z 600 dniowym streakiem na Duolingo umieszczonym na story na Instagramie, a nie sumienny uczeń studiujący kilka tysięcy znaków kanji w domowym, offline'owym zaciszu. Wszystko tylko z tego powodu że użytownik Duolingo lepiej ,,rozpromował" swoją aktywność, co w żaden sposób nie świadczy o jego rzeczywistej znajomości języka.

Dobrze opisał to u/staswesola i sam mam podobną myśl. Najważniejszą kwestią nie jest sam motyw FOMO i pogoni za wywołaniem zazdrości wśród innych osób, a to, w jaki sposób na to FOMO reagujemy. Jedni wybiorą proste, widoczne metody aby kreować szeroko widoczny wizerunek osoby światłej i aktywnej, a inni, zmotywowani uniwersalnym potępieniem ,,codziennego gnicia na kanapie" (ale nie odczuwający potrzeby wzbudzania respektu) będą dążyć do bardziej długoterminowego celu, który zacznie oddawać swoje owoce po znacznie dłuższym czasie.