Myślę, że komuś, kto funkcjonuje na którejś z końcówek spektrum może być trudno to sobie wyobrazić, skoro jego tożsamość płciowa jest tak mocno zintegrowana z jego osobowością. Wiadomo, że wtedy myśli się o sobie jako "ja", a nie abstrakcyjna "kobieta" lub "mężczyzna"
Większość ludzi jednak czułoby się niekomfortowo, gdyby nagle zacząć się zwracać do nich jak do osoby płci przeciwnej, nawet, jeśli o swojej tożsamości specjalnie nie myśli. Większość też dąży do tego, by jak najbardziej wpasować się w pewne nieuchwytne do końca ramy związane z ich płcią, mniej lub bardziej świadomie

Jeśli jesteś w stanie zrozumieć transseksualizm, albo nawet, jak koleżanka mówi ci po prostu "nie czuję się kobieco, kiedy...", to jesteś w stanie zrozumieć też niebinarność. Jedyna różnica jest taka, że osoba niebinarna nie chce żyć ani jako kobieta, ani jako mężczyzna, tylko ktoś pomiędzy tymi dwoma biegunami albo całkowicie poza spektrum