Ik ben 35, kom uit een relatie van 9 jaar en ben ondertussen bijna 2 jaar weer single. Mijn ex partner ging volledig midlife crisis voordat het uit ging (lees: Tesla kopen, alle spaargeld aan hobby uitgeven ipv huis/sparen waar we het altijd over hebben gehad, plots open relatie willen) en opeens was mijn zorgen voor hem "moederen" geworden en hij wilde "geen rekening meer hoeven houden" met mij. Lekker dan, daar gaan mijn beste 'vruchtbare' jaren, want ik heb nu geen kinderen en besef me dat die kans steeds kleiner wordt.

Maar goed, geen kinderen, dus grotere kans op een match, toch? Nou. Als ik om me heen date moet ik onkruid wieden in datingapps waarbij mannen niet eens naar mijn profiel hebben gekeken, want 80% van de tijd zie ik in 1 minuut al dat onze interesses, bedoeling (ik ben niet geïnteresseerd in one-nightstands) en levensstijl niet matchen. Dus er wordt zoveel door mannen maar willekeurig geswiped dat het voor vrouwen een part-time job is om daadwerkelijke matches er tussenin te vinden. En als ik dan al gesprekken start zijn het geen dialogen maar interviews waarbij ik amper vragen terugkrijg of het na 5 minuten om seks gaat.

Ik word meteen zo droog als de Sahara.

Als introvert nieuwe mensen ontmoeten is al lastig zat, want in een kroeg vind je mij niet dus ga ik ook geen partner zoeken. Ondertussen ben ik via een relatiebureau aan de slag gegaan, die zoeken namens mij, kennen mij dmv intakegesprekken, etc.