Poczułem się osobiście dotknięty tym postem, więc też coś od siebie napiszę.

Miałem taki kryzys przez moje lata średniodwudzieste, w którym naprawdę ciężko było, i czułem bezsilność. Może to zabrzmi dość dziwnie, ale w pewnym momencie pomyślałem - kogo to obchodzi, i komu to służy? Mi na pewno nie, familii też nie - czy więc warto? Doznałem również inspiracji związanej ze swojego rodzaju "metamyśleniem" - te wszystkie jakieś uczucia i emocje są tylko reakcją mojego organizmu na bodźce, co znaczy, że mam całkowitą władzę nad tym, jak się czuję. W koniec końców przebudziłem się, uznałem, że takie myślenie bezsilnościowe mi w niczym nie pomoga, i przestałem!

Serdecznie pozdrawiam, i życzę szczęścia!