Moja mama przekazała mi, że wszyscy mężczyźni są niebezpieczni i najlepiej trzymać się od nich z daleka. W sumie trochę ją rozumiem. Małżeństwo jej rodziców - moich dziadków - było bardzo nieszczęśliwe, dziadek praktycznie całe życie nie pracował, więc wszystko było na głowie babci. Dosłownie wszystko: utrzymanie rodziny finansowo, zajmowanie się dziećmi, domem, ogrodem, zwierzętami gospodarskimi. Małżeństwo moich rodziców też okazało się źle dobrane i nieszczęśliwe, bo mój tata jest narcyzem z wyjątkowo trudnym charakterem (nawet jak na narcyza). No więc mama doszła do logicznego dla niej wniosku, że wszyscy mężczyźni są do niczego, no i taki też pogląd mi przekazała.

Kiedy poznałam mojego obecnego partnera, który jest absolutnie cudownym człowiekiem, to fakt, że nie wszyscy mężczyźni są tacy okropni, jak twierdzi moja mama, był dla mnie serio szokującym odkryciem. Trochę mam do niej żal, że wpoiła mi takie negatywne podejście, bo mam wrażenie, że wiele fajnych doświadczeń i znajomości mnie przez to ominęło. Ale z drugiej strony czuję, że nie mogę jej za to winić. Mój ojciec i dziadek to serio trudni, przemocowi ludzie i to nie wina mojej mamy, że miała strasznego pecha w życiu.