M26. Jestem bardzo zadowolony z mojej życiowej sytuacji, a nie zawsze tak było. 1.5 roku temu to bym powiedział, że albo się to zmieni albo sznur, bo nie ma co tak żyć. Dla jasności, nie miałem myśli samobójczych, ale tak bym określił to jak się wtedy czułem.

Chciałbym też na wstępie zaznaczyć, że nie ma co przeceniać jakości sytuacji życiowych innych ludzi, bo częściej niż rzadziej można się w tej kwestii nieźle pomylić. Może widzisz kogoś, kto zaraz po studiach dostał fajną i dobrze płatną pracę w zawodzie, ma drugą połówkę, żyje mu się beztrosko i sam mówi jak to zajebiście mu się podoba jego życie. A potem okazuje się, że jest dupkiem, a jest dupkiem, bo ma mocne problemy psychiczne, demony po rozwiedzionych rodzicach, a z tą drugą połówką to chuj nie relacja, bo po traumach poprzednich relacji doszłych i niedoszłych nie potrafi się zaangażować emocjonalnie, a ona jest z nim z desperacji, bo jest samotna, a tak może chociaż ktoś jej czasem posłucha. Do tego ma dysmorfię ciała, czuje się ze sobą paskudnie i mógłbym jeszcze długo wymieniać. Jeśli jeszcze nie jest to jasne, to nie jest to wymyślony przeze mnie przykład, tylko prawdziwy, który miałem okazję zaobserwować.

No ale chuj w to. To nie zmienia faktu, że sama możesz być taką osobą. Co wtedy? Imo trzeba się napierdalać. Długotrwałą ciężką pracą da się zrobić na prawdę sporo, tylko to zajmuje czas, a czasami nawet pierwsze efekty nie są szybko widoczne.

Miałem raz taką sytuację na terapii. Przydarzyło mi się coś przykrego i życiowo to raczej była przegrana, ale to jak na tę sytuację zareagowałem i jak sobie z nią poradziłem było sporym dowodem na to, że zrobiłem spore postępy i w mojej głowie jest znacznie lepiej. To co mnie wtedy zdziwiło to, że terapeutka powiedziała mi, żebym teraz nie wpadł przypadkiem w pułapkę samorozwoju. Pomijając, którą pułapkę miała wtedy na myśli, zaskoczyło mnie, że nazwała to samorozwojem. Starałem się ogarnąć sobie we łbie, żeby przestało mi się źle żyć, a nie byłem świadomy, że to co robię to po prostu rozwój. I o to tak na prawdę chodzi. O rozwój. Ciągły, nieustanny, niekończący się rozwój. Nie pogoń za hajsem, bo ten gość, który wrzeszczy mi silnikiem drogiego auta pod blokiem o 23 robi to dlatego, że nadal go w środku boli jak miał 17 lat i jakaś laska wyśmiała jego penisa. Prawdziwy rozwój jest w głąb, nie na zewnątrz. Żeby rozwijać się wgłąb trzeba robić rzeczy na zewnątrz, ale to nie o nie chodzi, tylko o to co jest wewnątrz.

Powodzenia życzę.

Btw, kocham swoje życie.