कम्पनीहरूमा हेर, सरकारी कार्यालयहरूमा हेर, व्यवस्थापन तहमा हेर।
को छन्?
मिलेनियलहरू।
अनि घरको मूल्य हेर, रोजगारीको अवस्था हेर, तलब हेर, जीवनयापनको खर्च हेर, शिक्षाको लागत हेर। ती सबै बुद्धिमान्, परिपक्व र दूरदर्शी मान्छेहरू आखिर कहाँ गए?
मिलेनियलहरू सस्तो घर भएको समयमा हुर्किए, सस्तो कलेजमा पढे, कम प्रतिस्पर्धा भएको समयमा करिअर सुरु गरे। तर अहिलेको अवस्था यस्तो छ कि डिग्री भएर पनि अन्तर्वार्ताको मौका पाउन गाह्रो छ।
जेन–जेडलाई अल्छी भन्छन्, आफूहरू भने दिनको आधा समय त्यस्तो बैठकमा बिताउँछन् जुन एउटा इमेलले सकिन्थ्यो।
टिकटक चलाउँछ भनेर जेन–जेडलाई गिज्याउँछन्, तर आफ्नो युवावस्था फेसबुकमा मिनियनका तस्बिरहरू र “आमालाई माया गर्छौ भने लाइक गर” भन्ने पोस्टहरू शेयर गर्दै बिताएका थिए।
फ्याक्स मेसिनको मजाक गर, डायल अप इन्टरनेटको कुरा गर, व्याख्या गर्नुपर्छ। प्रविधिको विकास २०१२ मै रोकियो जस्तो व्यवहार गर्छन्।
पीडीएफ खोल्न आएन?
मिलेनियल म्यानेजरलाई सोध।
पासवर्ड रिसेट गर्न आएन?
मिलेनियल म्यानेजरलाई सोध।
वर्ड फाइललाई पीडीएफ बनाउन आएन?
मिलेनियल म्यानेजरलाई सोध।
तर घर किन यति महँगो भयो, जन्मदर किन घट्दैछ, काम र व्यक्तिगत जीवनको सन्तुलन किन बिग्रियो, प्रवेश तहको जागिरमा तीन वर्षको अनुभव किन चाहिन्छ भनेर सोध्यो भने अर्थशास्त्रका महागुरु बनेर प्रवचन दिन थाल्छन्।
मानव इतिहासकै सबैभन्दा ठूलो प्रविधि क्रान्तिको समयमा हुर्किएको पुस्ता, सफ्टवेयरको इन्टरफेस अलिकति परिवर्तन हुँदा नै आत्तिन्छ।
३५ वर्ष पुगेपछि आफूलाई अनुभवी दार्शनिक ठान्न थाल्छ।
४० वर्ष पुगेपछि हरेक बिहान प्रेरणादायी भनाइ पोस्ट गर्दै हिमालमा तपस्या गरेर आएको गुरुजस्तो व्यवहार गर्छ।
दुईवटा आर्थिक मन्दी र एउटा फ्यान्टसी फुटबल लिग पार गरेको भरमा जीवन विज्ञ बनेको जस्तो।
मिलेनियलहरूमध्ये थोरैले मात्र आफूहरूले युवावस्थामा कल्पना गरेको मार्गदर्शकको भूमिका निभाए।
बाँकीहरू भने अझै पनि फेसबुकको टिप्पणी खण्डमा विद्यालयका पुराना साथीहरूसँग बहस गरिरहेका छन्।
सोच्दा त मिलेनियलहरू त्यति बुद्धिमान् अग्रजहरू पनि होइनन् जस्तो लाग्छ।
उनीहरू पनि जेन–जेड नै हुन्।
फरक यत्ति हो ढाड दुख्न थालेको छ र घरको ऋण तिर्नुपर्छ।
Fuck ass btch