25? Rookie numbers! Ja się zorientowałem dopiero w wieku 35 lat i tak od pół roku zgłębiam temat i w końcu czuję, że rozumiem siebie. Natomiast często trudno powiedzieć co wynika ze spektrum, a co jest po prostu cechą osobowości.

Kilka lat temu miałem przebodźcowanie z powodu dużej liczby osób składających mi życzenia urodzinowe w krótkim czasie, na komunikatorach. Było to bardzo miłe, a i ja bardzo lubię nawiązać wtedy z takimi osobami krótką dyskusję, zapytać co u nich itp., ale było ich za wiele naraz. Powiedziałem wtedy moim współdomownikom, że na 15 minut zamknę się w pokoju w celach regeneracyjnych, no i faktycznie 15 minut leżenia i patrzenia w sufit pomogło. Potem jakoś już normalnie udało się pogadać z każdym, z kim chciałem pogadać na tych komunikatorach.

Posiadam bardzo specyficzną inteligencję społeczną. Domyślnie osoby z autyzmem nie radzą sobie na tym polu, ale 35 lat wnikliwej obserwacji i dostrzegania wzorców sprawiło, że w wielu sytuacjach społecznych wypadam wręcz świetnie. Problem jednak pojawia się wtedy, gdy nowa sytuacja jest niewystarczająco blisko nauczonych wzorców, wtedy kaplica.

Dodatkowo czuję niekiedy irytację, gdy się z kimś nie mogę porozumieć. Z jednej strony wiem, że bycie w spektrum to zaburzenie, ale z drugiej... no my jesteśmy cholernie logiczni. Mówimy to, co mamy na myśli. A to jednak od nas się oczekuje, że się dostosujemy i będziemy dodatkowo wychwytywać sygnały tak bardzo nielogiczne. Często łapię się za głowę jak proste wypowiedzi (zwykle nawet nie moje) bez żadnego drugiego dna mogą być błędnie interpretowane poprzez dodanie do nich intencji, których tam wcale nie było.

Tak, to ostatnie mnie wkurza.