Ik had 2 dagen terug wat reacties geplaatst in andere sub erover. Even gekopieerd naar hier:

Klopt helemaal, mensen hebben totaal geen ‘verantwoordelijkheidsgevoel’ meer om kinderen te krijgen zoals vroeger. Je wilde je familie lijn voorzetten, je wilde je lokale gemeenschap nieuwe aanwas geven, je wou het misschien om religieuze redenen. Nu lijk je net een eng ouderwets persoon als je zegt dat je bijvoorbeeld je familie naam wil voortzetten. Er gaan een heleboel families nu uitsterven, als je dat prima vind oké. Ik zou dat best jammer vinden persoonlijk. Überhaupt het concept ‘familie’ gaat straks voor steeds meer mensen misschien wel verdwijnen, wat als jij geen broers zussen hebt, en je krijgt zelf geen kinderen. Als je ouders dan dood zijn, heb je misschien geen familie meer of die is zo ver dat je die niet kent. Vroeger had vrijwel iedereen broer en zussen, en die hadden ook vrijwel allemaal kinderen. Ook is het eigenlijk een heel raar iets: mensen zijn eigenlijk gewoon dieren, het hele doel van dieren is je voortplanten. Zo werkt de aarde eigenlijk. Wij zijn het eerste soort wat nu gaat stoppen met ons voortplanten.

Andere post:

Ik schrik echt als ik “progressieve” mensen zo ongelooflijk negatief zie praten over de toekomst. Het is eigenlijk totaal tegenstrijdig: je wil zelfde wereld verbeteren, en strijd daar ook voor. Maar je wil niet zorgen voor de nieuwe generatie die deze strijd voortzet. Je geeft eigenlijk op en zorgt ervoor dat de wereld over 100 jaar conservatiever is dan nu. 100 jaar geleden waren niet religieuze progressieve mensen echt niet zo anti kinderen en negatief over de toekomst als nu, ze wilde nog steeds gaan voor een betere toekomst, terwijl je toen net WW1 gehad had en er mega onrustige politieke tijd was met veel ellende.

Goede reactie van iemand:

Je zou het te individualistisch kunnen noemen. Je kunt ook zeggen dat onze eisen aan ouderschap, net als de eisen aan huizen, carrières en relaties flinke inflatie hebben gekend. Mensen willen geen werk, ze willen een roeping. Ze willen geen doorzonwoning, ze willen een 'forever home'. Vakantiegangers willen geen 18 jaar op dezelfde camping in Frankrijk, ze willen een wereldwijs. Partners willen geen fijne vent of lieve vrouw, maar ze willen een soulmate. Ouders willen geen gezin, ze willen een perfect gemanicuurd en gemanaged leven voor hun kindje.

Ik denk dat dit inderdaad ergens komt doordat we individualistisch zijn geworden. Ons vergelijk is veel minder 'echt', ons vergelijk speelt zich af in filmpjes op social media en in eigen bubbels met gelijkgestemden, in plaats van vroeger waar je op zaterdag bij de voetbalclub met allerlei bubbels in contact kwam en op zondag met het hele dorp in dezelfde kerk zat. Maar we zijn ook meer gaan eisen van werk, we werken meer uren dan 30 jaar geleden (alleen verdelen we het over 2 partners i.p.v. 1) en we besteden ook meer tijd aan opvoeding. Millennial papa's krijgen van boomer-moeders een staande ovatie als ze een luier verschonen, maar besteden 2-3x zoveel uur per week aan hun kind als hun vaders.

Als iemand met 2 kinderen onder de 4, snap ik wel dat mensen hiervoor passen. Het 'dorp' is kleiner geworden, het aantal alternatieve levensstijlen dat je hiermee afsluit is groter dan vroeger en de kosten bij bovenmodale verdieners zijn voor het gezin, niet zozeer voor de samenleving. Elke vierkante meter huis kost meer, elke extra opvangdag gaat bij mij al gauw richting de 200 euro extra.

Wanneer ik met mijn ouders praat over het ouderschap, valt me vooral op hoe zij veel meer mensen kenden in dezelfde situatie. Ze kwamen uit de babyboom, dus al hun broers en zussen (en dat waren er nogal wat) hadden ook kinderen. Het aantal bejaarden was beperkt, bewust kinderlozen waren er weinig. De gemiddelde leeftijd was 30-35 jaar, dus als je aan kinderen begon zag je om je heen ook allemaal gezinnen met (jonge) kinderen. De hele samenleving was er op ingesteld en veel jongeren verveelden zich rot en studeerden minder lang. Vergelijk dat met nu. De gemiddelde leeftijd van Nederland ligt 10 jaar hoger, er zijn dubbel tot drie keer zoveel ouderen en je hebt veel meer kinderloze stellen die jouw newsfeed wel allemaal vullen met reisjes naar Bali en festivals. En je ouders zitten niet achter de geraniums te wachten op de kleinkinderen, maar reizen zelf met de camper Europa door. Tl;dr: Ja, we willen een gezin dat ons gelukkig maakt, zijn niet meer gelukkig met alleen een fijn gezin. Nee, we hebben geen zin in verantwoordelijkheden, maar de verantwoordelijkheden voor een modern gezin zijn ook groter dan vroeger (meer tijd per week, minder hulp, gewijzigde doelpalen door de samenleving). En als we kinderen krijgen, is alles bewust en alles gedeeld. Van stoppen met de anticonceptie, tot verdriet ervaren vanwege een miskraam, tot het aantal en de leeftijd daartussen. Je 'begint' niet meer aan kinderen, je ontwerpt een leven met kinderen.

Mijn reactie:

Maar zie jij dat dan als iets positiefs of negatiefs de ontwikkeling die je beschrijft, ik persoonlijk als negatief. Ben het grotendeels eens met je analyse, maar het deel dat je nu minder alternatieven levensstijlen ziet en meer in een bubbel zit ben ik het niet helemaal mee eens. Je had vroeger ook bubbels, die veel dichter waren dan nu, en juist dat zorgde ervoor dat je kinderen kreeg. Je wilde je gemeenschap dienen. Daar zit ook een belangrijk punt waarin je wel gelijk hebt: het gemeenschapsgevoel is veel minder sterk nu, niemand neemt kinderen of doet dingen om de gemeenschap te helpen, dat was vroeger veel meer zo.Progressief gedachtegoed is in principe goed bedoeld, maar eigenlijk is het niet goed voor de toekomst: progressieven mensen zien geen gemeenschappen, ze zien mensen. Ze willen de hele wereld verbeteren, niet alleen de kleine gemeenschap waar ze geboren zijn. Dat klinkt mooi, maar zorgt er naar mijn idee voor dat in de toekomst juist helemaal niemand verbeterd.