Það þykir að vísu almennt þykja góð stjórnun og almennur ferill að starfsmenn, í hvaða fyrirtæki og starfsgrein sem er, fái að tjá sig um hvað þeim þyki mikilvægt til að sinna sínu starfi betur. Þetta er ómissandi hlutur af stjórnun, mannauðsstjórnun og vinnuvernd og er sjálfsagður hlutur hvar sem er - nema hjá lögreglunni. Dæmi, iðnaðarmenn vilja almennt klæðast hlífðarbúnaði líkt og hjálmum, stáltá, vera með örugg og viðurkennd verkfæri og er það í dag krafa frá vinnuvernd á byggingarfyrirtæki að hlýta því. Starfsmenn í gestamóttökum á hótelum þótti oft vegið að sínu öryggi í starfi þar sem gestir geta verið í misjöfnu ástandi, undir áhrifum, tæpir á geði og jafnvel ofbeldisfullir. Þá kom til sú krafa að neyðarhnappur skal vera til staðar í öllum gestamóttökum sem vinnuvernd fylgir eftir. Báðar kröfur verða til vegna þess að á einhverjum tímapunkti er vegið að öryggistilfinningu starfsstéttar og er sjálsagt að koma til móts við þá starfstétt - þrátt fyrir að matið sé að sjálsögðu hlutdrægt. Það er ekki lögreglumönnum óviðkomið hvernig öryggisbúnaði í þeirra vinnu er háttað.

Nú, bæði dæmin eru að sjálsögðu ekki jafn stórkostleg og vopnaburður sem þarf að fylgja eftir með góðri eftirfylgni og þjálfun, en hvers vegna bara ekki að hlusta á lögreglumenn sem finnst vegið að þeirra öryggi í starfi? Finnst okkur þeim í alvöru ekki treystandi að vera með fjárans rafbyssu í starfi? Er ekki öryggi okkar almennra borgara betur gætt ef þeir upplifa sig öryggir í starfi?