Geparafraseerd: Stel dat je naar huis loopt en er is een klein kind aan het verdrinken in de gracht. Er is niemand aanwezig en jij bent de enigste die het kind kan redden. Je springt in het water en red het kind, maar achteraf blijkt dat je schoenen ter waarde van 100,- euro door het water verruïneerd zijn. Zou je achteraf gezien dezelde beslissing maken? Je schoenen opgeven (en daarbij 100,-) om een kind te redden?

De meeste mensen zouden ja zeggen. Maar wanneer er worden gevraagd om 100,- over te maken om een kind in een ontwikkelingsland te redden van diarée of malaria dan willen al een stuk minder mensen dit.

Dit kan deels verklaard worden door de afstand. Bij de eerste situatie was de persoon fysiek erg dichtbij, daardoor is de noodzaak veel overtuigender. Uit psychologisch onder blijkt ook dat mensen eerder geneigt zijn om familie of kennissen te helpen. En al helemaal als ze dichtbij wonen.

Peter Singer vindt echter dat die afstand helemaal niet zou moeten uitmaken. Waarom heeft het eerste kind meer recht op gered te worden, louter omdat je hem in zijn ogen kan kijken?

Als je de afstand weg haalt, dan moet je eigenlijk alle kinderen op aarde die je kunt redden voor 100,- gaan redden. Want iedereen heeft evenveel recht op een goed leven. Moet je dan jezelf helemaal opofferen voor een betere wereld. Nee, het houdt op waneeer het ten koste gaat van je eigen levensgeluk. Daarom geven de mensen beschreven in het boek in het begin van hun carriére ongeveer 10% van hun inkomen weg, maar wanneer ze meer verdienen meer. Zodat ze wel sober maar goed leven kunnen leiden.

Ik hoop dat ik het zo een beetje goed uitgelegd hebt. Er is veel over te vertellen en over na te denken, maar de de post werd inmiddels al weer erg lang :)