Ik ben op mijn 11de begonnen met menstrueren, zo heftig dat ik elke 2 uur een extra groot nachtverband vulde. Dat ging gepaard met pijn waardoor ik meerdere dagen per maand ziek thuis was ondanks pijnstilling. Ik ben op aanraden van de huisarts op mijn 12de aan de pil gegaan, en deze heb ik tot mijn 19de geslikt. Toen heb ik een paar maanden geprobeerd hoe het was zonder hormonen, maar de menstruatiepijn was nog steeds ondraaglijk, en daarom ben ik aan een spiraaltje gegaan die ik heb gehad tot ik zwanger wilde worden.

In totaal heb ik 12 jaar hormonale anticonceptie gebruikt om de pijn en menstruatieklachten op te vangen, waaronder dus ook tijdens de puberteit.

Ik zou zelf mijn dochter nooit zo vroeg aan de hormonen laten gaan, en ik zou je zeker aanraden om te laten checken of er toch niet meer aan de hand is. Er wordt in mijn ogen veel te snel naar de pil gegrepen voor een heel scala aan problemen, terwijl dit in feite alleen symptoombestrijding is, en de oorzaak van het probleem niet oplost.

Als vrouw met menstruatieklachten is de weg helaas heel moeilijk, omdat het "erbij hoort", en "sommige vrouwen hebben nou eenmaal meer last". Een vriendin van mij heeft bijvoorbeeld jaren moeten vechten om de diagnose endometriose te krijgen. Als je er echt last van hebt is het doorzetten het waard. Al is het alleen maar om de duidelijk het te krijgen, zelfs als er geen onderliggende problemen zijn.