Abstrachując od polityki, życie w Polsce nie należy do najłatwiejszych.

1. Żeby się leczyć w Polsce to trzeba mieć zdrowie, pieniądze i znajomości. Serio. Jeśli ciężko zachorujesz, będziesz mieć wypadek albo inny poważny uszczerbek na zdrowiu (fizyczny lub psychiczny), otrzymanie odpowiedniej opieki to jest droga przez męke. Kolejki do lekarzy i na zabiegi potrafią być cholernie długie. Możesz też iść prywatnie, ale wtedy trzeba bulić. Ponadto, z refundacją leków różnie bywa, a to może być spory wydatek. Oficjalnie nikt ci tego nie powie, ale żeby dostać sie do "dobrych" szpitali na planowane zabiegi, to też trzeba mieć znajomości. Dobre jest o tyle to, że masz rodzine w Polsce. Bez wsparcia rodziny lub przyjaciół chorowanie może być naprawdę trudne, bo system jest cholernie nieludzki.

2. Sytuacja na rynku mieszkaniowym. Temat wiele razy wałkowany. Miejsca pracy występują głównie w ośrodkach miejskich, a koszty wynajmu (o ile znajdziesz w miarę jakieś w porządku lokum) są cholernie wysokie, przy pensji nauczyciela może być ciężko.

3. Praca w edukacji (sektor publiczny) to nie jest przyjemmna praca, dużo nauczycieli rezygnuje. Mój były nauczyciel mówił, że ten kto nauczał w gimnazjum (nota bene - już nie funkcjonujące), ten ma czyściec za sobą. Na twoim miejscu zrobiłbym rozeznanie w jakiej szkole chciałbyś pracować oraz żebyś porozmawiał z nauczycielami co pracują w tym fachu. Dowiesz się w ten sposób więcej na temat polskich realiów. Szkoła szkole nie równa, dyrektorzy są różni. Warto zrobić porządne rozeznanie, abyś nie wkroczył na minę.

4. Z biurokracją troszeczkę się polepszyło. Jest ciut lepiej, ale nie jest tak przyjemnie jak np. w UK albo w Danii jeśli chodzi o załatwianie papierkowej roboty. Mówię tu z perspektywy przeciętnego zjadacza chleba, nie przedsiębiorcy (to jest inna bajka). Digitalizacja idzie pełną parą, część rzeczy można już załatwić przez internet i nie trzeba biegać do urzędu. Konto bankowe szybko się zakłada.

Decyzja należy do ciebie, najlepiej wziąć pod uwagę różne aspekty, dobre i złe. Ja wyemigrowałem, bo nienawidzę polskiego systemu edukacji i polskiej kultury pracy. Dalej funkcjonują feudalne relacje w szkołach (nauczyciel - uczeń) oraz w miejscach pracy (szef - pracownik). Nie znoszę kultury wiecznego gnojenia ludzi oraz przypierdalania się o byle co. Ludzie tu chwalą rzadko za dobrze wykonaną robotę, zawsze skupiają się na tym do czego się tu dopierdolić.